'Gezellig op de koffie'

Onderstaand berichtje is totaal niet disrespectvol bedoeld. Het is nu eenmaal een klotesituatie en ik ben dankbaar voor alle steun die er word gegeven, maar dit spookt door mijn hoofd. En daar is deze blog voor bedoeld, om te schrijven wat er in mijn hoofd omgaat. Ik snap dat mensen op deze manier reageren, ik zou het zelf ook doen. En menig bezoek was ook echt wel leuk, maar soms.... Ik heb een poosje getwijfeld, maar toch besloten het te posten.

Weet je wat het is met kanker? Iedereen moet in één keer op bezoek komen.

Blijkbaar is kanker tegenwoordig synoniem voor 'kom gezellig een kopje koffie doen'. Niemand bedenkt zich dat je daar eigenlijk helemaal niet op zit te wachten. Liggen het Zusje en ik maandag om vier uur nog dubbel om het feit dat ik bijna in een sinaasappel stikte, om half vijf was het hele gezin aan het janken omdat mijn moeder flink de sjaak is.

En dan komen de telefoontjes. Want ja, kanker is wel een ernstige ziekte. De broers, de tantes, de naaste collega's en buren en vrienden uit de eerste kring moeten het uiteraard weten. Hartstikke logisch. Niets mis mee. Klote om te doen, dat wel. Maar, nogmaals, niets mis mee. Waar wel iets mis mee is, is het volgende:

'Meid, ik vind het zo erg voor jullie. Als er iets is wat ik kan doen moet je het zeggen he'. Mensen die ik to-taal niet ken. Echt. Ik heb geen idee.  Koffie schenken, koffie leuten, het verhaal vertellen en aanhoren, potje huilen en dan komt de volgende op bezoek.

Weer iemand de het zo erg voor je vind, weer iemand die van alles voor je wil doen. 'Nou ja, ik moet nog stofzuigen, kamer opruimen, tentamens leren, ramen wassen, de schuur opruimen en werken. Kom maar op met dat team.' Er wordt gelachen. Haha. Want het is oh zo grappig. Zelfs de familie lacht trouw mee terwijl ik het grapje al dertig keer heb gemaakt.
Kopje koffie, verhaaltje, oh's en ah's, de nodige knuffels en dan is weer weg.

Volgende.

'Ja, nee, koffie hoef je niet te zetten hoor. Voor mij hoef je niets te doen. Jullie hebben genoeg aan je hoofd.' Ik snap het punt, maar het is echt niet alsof we ineens debiel zijn geworden en geen koffie meer kunnen zetten. Ik bedoel, we hebben een freaking Senseo, meer dan op het knopje drukken hoef je niet te doen. Dus uiteindelijk wordt het kopje koffie toch gezet. Verhaal wordt gedaan, incidenteel schiet er nog iemand in een jankbui.

En dan is het zeven uur. Niemand heeft honger. Toch maar even pizza bestellen. En ik kan je zeggen dat die pizza mij gesmaakt heeft. Want, ja hoor mensen, dat kan prima wanneer er iemand kanker heeft. Van je pizza genieten. Mag dat niet? Pech. Dan maar onbeleefd. Oja. Het onderwerp tijdens het eten? Kanker.

Half acht. Mijn vader is op bezoek met mijn broertje zodat mijn moeder het zelf kan vertellen. Heel gezellig hoor, maar normaal gesproken keurt die vent me ook geen blik waardig dus wat mij betreft kan die me nu ook de boom in. Liefst een hoge.

Tegen acht uur gaan we zelf maar even op bezoek bij de tante. Verhaal vertellen, de laatste roddels over andere personen uit de stad met kanker aanhoren en dan weer op naar huis. Gezellig de telefoontjes afmaken van vanmiddag en een incidentele bezoeker ontvangen. De koffie is op. En de koek ook.

Mensen, als we kanker eruit konden praten, dan deden we het wel.

Tentamenweek: stress, koffie en Facebook

Ineens was ie er: de tentamenweek. De week waarin het feit dat je dagen in je trainingsbroek doorbrengt ineens onbelangrijk lijkt en je sociale leven in de ijskast verdwijnt.

Weet je wat het is? Vier weken van te voren wist ik al dat ik het zou uitstellen tot de laatste dag.

Mijn motto in week één? Naar alle lessen, alles maken en direct samenvatten. Oke, in ieder geval naar alle lessen en direct samenvatten.

Natuurlijk had ik aan het begin van het schooljaar braaf m’n studiewijzers uitgeprint en ik volgde alle colleges. Aantekeningen werden gemaakt en in de les stond de stof centraal.

Maar gaandeweg lag ik liever in mijn bed tijdens hoorcollege en de opdrachten maakte ik alleen als het hoogstnoodzakelijk was in 5 minuten tussen de lessen door en in de les stond ineens Twitter en Facebook op mijn agenda.

Herfstvakantie? Ach, leren doe ik morgen wel.
Maar morgen werd vandaag en het leren kwam niet.

En zo gebeurde het dat ik op zondagavond, een uur voordat ik moest werken, maar eens mijn International Businessboek open sloeg om te kijken wat die Drs. E. H. G. Feringa eigenlijk te melden had. En ik kan je vertellen, dat is best veel!

Shiiiiit hee. Ik moet nog even flink aan de bak!

Maar zie daar het leed dat Facebook heet. Ineens word Facebook prioriteit. Vraag me niet hoe het kan, maar op het moment dat ik mijn boek opensla is mijn hoofd bezig met Facebook. Of Twitter, of Hyves, Whatsapp, email of het huishouden for that matter. Voordeel: mijn huis is brandschoon en mijn mailbox opgeruimd. Nadeel: Ik heb 48 uur om dat boek in mijn hoofd te stampen en moet ondertussen nog werken, eten en slapen. Oja, en voetballen en oja, mijn broertje is jarig en niet geheel onbelangrijk, ik heb ook nog een vriendje.

Dat vriendje, dat zie ik dus pas over twee weken. Die verjaardag? Die prop ik wel ergens tussendoor als soort van pauze. Voetbal? Ik hoop dat ik überhaupt de training van donderdag haal. Mijn boek van Marketingcommunicatie (beter bekend als 600 pagina’s aan onbekende stof) zit namelijk nog in het plastic.

En ondertussen is het zaak om vooral voldoende koffie te drinken, berekeningen te maken van uren slaap en leren en zoals klasgenootje joyce op facebook zei: “Kom op! Even uit het raam schreeuwen en gewoon doorgaan!”

Eén gehad, nog vijf te gaan.

Ik weet het nu al. De volgende periode ga ik naar alle lessen, maak ik alle opdrachten en vat ik alles meteen samen.

Ja. Echt!

 Ps. Omdat ik een deel van mijn schrijven ook voor bekenden wil hebben heb ik nog een blog aangemaakt :). Op twitter kwam deze post al eerder voorbij, maar dan een andere url.

Smile!

 

Ik was vergeten hoe fijn gewoon wandelen kon zijn :)

Noe alsoeblief!

Als we het over pietje precies hebben, hebben we het over mijn baas.

'Jij moet die kiepje wel op die borrrrtje doen als jij die kiepje in oven doet'
Nadat ik een halve haan in de magnetron gegooit had midden in de spits. Er zit immers plastic omheen en na de spits word dat ding toch tachtig keer schoongemaakt.

'Jij niet goed dweilt. Die lap moet goed worden droog. Jij drie keer vaker uit moet knijp in emmer'
Als ik gewoon doodnormaal dweil. En geloof me, ik ben echt geen viespeuk.

'Jij die bakje van sloesh direct weer terug brengen en met hand schoonmaken, anders sloesh gaat lekken'
Is het standaard zinnetje wat ik savonds te horen krijg als ik die sloeshbakje, beter bekent als het bakje van de slushpuppie, allang en breed met de hand heb afgewassen en het ding in kwestie al lang en breed weer op de plek hangt.

'Kiem, ik wil jij wc nog keer schoonmaakt"
Als er net een klant is geweest nadat ik de wc heb schoongemaakt en het een kwartier voor sluiting is.

En het mooiste is als je zijn gebrekkige nederlands niet verstaat.
Mijn wat zei je Benny? word dan beantwoord met een zier geirriteerd gezicht en een 'Jij' (nadrukkelijk geiiriteerd naar mij wijzend) 'die e-mmer' (tekent figuur van emmer in de lucht met vinger) 'uit magazien halen' (nadrukkelijk naar magazijn wijzend met vinger in de lucht). 'Jij begrijp?'
De eerste keer was ik dus zo afgeleid door de hele voorstelling dat het hele proces zich moest herhalen. 'Kiem! Jij dom ofzo?!' (grote zwaaibeweging met handen) 'Jij, die e-mmer (nog nadrukkelijker articuleren en tekenen) uit magazien haal voor mij! Noe astoeblief.'

Ja die baas dus.

Die liet dus vanavond even mooi het kraantje van de filtering open staan waardoor de hele vloer onder 2 cm vloeibaar vet zat.

Stiekem moest ik lachen.

Missen

Als ik hem de hele tijd zo moet missen. Wat een rotgevoel zeg. Ik snap nu waarom ik geen relaties had :(. Ik vind hem heel leuk en lief en weet ik het. Maar waarom moet het dan na elkaar vijf dagen niet spreken dan zo voelen.

Ik loop de hel etijd al zo te emmeren met onzeker zijn en bevestiging willen. Dit is voor mij echt een reden om er mee op te houden. En dat zou zonde zijn want dit is echt wel leuk en serieus. En ik wil gewoon doorgaan.

Maar als tegover elkaar een halve dag zien een hele dag kut voelen staat. Woensdag in ieder geval gesprek bij therapie.

Ik wil nu een gesprek ja. Ik wil me nu beter voelen.

Zohooo. Zelfmedelijden uit.

Leeg

Ik weet niet wat het is. Alles is als voorheen, maar mijn leven voelt leeg. Als drie dagen lang. Als een zwart gat. Zonder reden.

Geen zin om af te spreken met mensen - Doe het toch maar
Constant de uren aan het aftellen wanneer ik weer moet werken en daar dan als een berg tegenop zien want dan kan ik niet meer doen wat ik wil - Ondertussen doe ik in 'mijn' tijd niets.
En het is herfstvakantie - Boeiend
En gisteren was ik zo blij, dat ik er verdrietig van werd.

Snappen jullie het nog? Ik niet.

Kroegentocht

Ach en ik ben weer helemaal in love. Hoe simpel kan het leven zijn? :P.

Afgelopen vrijdag was ik bij mijn moeder en stiefvader en ze gingen op visite en ik dacht voor de verandering eens 'laat ik mee gaan'. Zowel ik als mijn moeder was verbaasd over deze gedachte en nadat we beiden van de shock waren bekomen zaten we hoppa in de auto naar de visite. Mijn zusje en ik reden in aparte auto (zij reed, ik ben niet voor het verkeer gemaakt) achter de bus van mijn ouders aan. Vet gezellig was het bij de visite alleen liep ik te stuiteren van hier tot Tokyo. Ik was helemaal klaar met de week. Zowel met wat er privé gebeurt was als wat er op school gebeurt was en ik wilde stappen, stappen, stappen. Mijn ouders wilden naar een Rock en Blues Night. Allemaal kroegjes met coverbandjes, hartstikke leuk en helemaal mijn ding.
Maar ik wilde ook naar Dennis na al dat gezeik.

Dus ik de hele avond bezig hem over te halen om te gaan stappen, maar nee hoor. Meneer had het de avond ervoor laat gemaakt en was net klaar met werken (avonddienst) en wilde niet. Dus ik uiteindelijk met zusje terug en ze zette me bij Dennis af. Wilde hij toch nog!

En het was vet leuk. En vet romantisch. Rolling Stones, dansen, grapjes, praten en grapjes maken met mijn moeder, op de foto en lieve dingetjes in mijn oor fluisteren.

Met stip de meest romantische avond ooit!

Ik weet het. Logje is brak geschreven, maar het ging even tussen huiswerk door en elke keer weer een zin en dan weer verder met huiswerk :P.

Byebye! X