'Gezellig op de koffie'

Onderstaand berichtje is totaal niet disrespectvol bedoeld. Het is nu eenmaal een klotesituatie en ik ben dankbaar voor alle steun die er word gegeven, maar dit spookt door mijn hoofd. En daar is deze blog voor bedoeld, om te schrijven wat er in mijn hoofd omgaat. Ik snap dat mensen op deze manier reageren, ik zou het zelf ook doen. En menig bezoek was ook echt wel leuk, maar soms.... Ik heb een poosje getwijfeld, maar toch besloten het te posten.

Weet je wat het is met kanker? Iedereen moet in één keer op bezoek komen.

Blijkbaar is kanker tegenwoordig synoniem voor 'kom gezellig een kopje koffie doen'. Niemand bedenkt zich dat je daar eigenlijk helemaal niet op zit te wachten. Liggen het Zusje en ik maandag om vier uur nog dubbel om het feit dat ik bijna in een sinaasappel stikte, om half vijf was het hele gezin aan het janken omdat mijn moeder flink de sjaak is.

En dan komen de telefoontjes. Want ja, kanker is wel een ernstige ziekte. De broers, de tantes, de naaste collega's en buren en vrienden uit de eerste kring moeten het uiteraard weten. Hartstikke logisch. Niets mis mee. Klote om te doen, dat wel. Maar, nogmaals, niets mis mee. Waar wel iets mis mee is, is het volgende:

'Meid, ik vind het zo erg voor jullie. Als er iets is wat ik kan doen moet je het zeggen he'. Mensen die ik to-taal niet ken. Echt. Ik heb geen idee.  Koffie schenken, koffie leuten, het verhaal vertellen en aanhoren, potje huilen en dan komt de volgende op bezoek.

Weer iemand de het zo erg voor je vind, weer iemand die van alles voor je wil doen. 'Nou ja, ik moet nog stofzuigen, kamer opruimen, tentamens leren, ramen wassen, de schuur opruimen en werken. Kom maar op met dat team.' Er wordt gelachen. Haha. Want het is oh zo grappig. Zelfs de familie lacht trouw mee terwijl ik het grapje al dertig keer heb gemaakt.
Kopje koffie, verhaaltje, oh's en ah's, de nodige knuffels en dan is weer weg.

Volgende.

'Ja, nee, koffie hoef je niet te zetten hoor. Voor mij hoef je niets te doen. Jullie hebben genoeg aan je hoofd.' Ik snap het punt, maar het is echt niet alsof we ineens debiel zijn geworden en geen koffie meer kunnen zetten. Ik bedoel, we hebben een freaking Senseo, meer dan op het knopje drukken hoef je niet te doen. Dus uiteindelijk wordt het kopje koffie toch gezet. Verhaal wordt gedaan, incidenteel schiet er nog iemand in een jankbui.

En dan is het zeven uur. Niemand heeft honger. Toch maar even pizza bestellen. En ik kan je zeggen dat die pizza mij gesmaakt heeft. Want, ja hoor mensen, dat kan prima wanneer er iemand kanker heeft. Van je pizza genieten. Mag dat niet? Pech. Dan maar onbeleefd. Oja. Het onderwerp tijdens het eten? Kanker.

Half acht. Mijn vader is op bezoek met mijn broertje zodat mijn moeder het zelf kan vertellen. Heel gezellig hoor, maar normaal gesproken keurt die vent me ook geen blik waardig dus wat mij betreft kan die me nu ook de boom in. Liefst een hoge.

Tegen acht uur gaan we zelf maar even op bezoek bij de tante. Verhaal vertellen, de laatste roddels over andere personen uit de stad met kanker aanhoren en dan weer op naar huis. Gezellig de telefoontjes afmaken van vanmiddag en een incidentele bezoeker ontvangen. De koffie is op. En de koek ook.

Mensen, als we kanker eruit konden praten, dan deden we het wel.