De wereld van Flow

'Gezellig op de koffie'

2012-01-17T02:18:00.003+01:00

Onderstaand berichtje is totaal niet disrespectvol bedoeld. Het is nu eenmaal een klotesituatie en ik ben dankbaar voor alle steun die er word gegeven, maar dit spookt door mijn hoofd. En daar is deze blog voor bedoeld, om te schrijven wat er in mijn hoofd omgaat. Ik snap dat mensen op deze manier reageren, ik zou het zelf ook doen. En menig bezoek was ook echt wel leuk, maar soms.... Ik heb een poosje getwijfeld, maar toch besloten het te posten.

Weet je wat het is met kanker? Iedereen moet in één keer op bezoek komen.

Blijkbaar is kanker tegenwoordig synoniem voor 'kom gezellig een kopje koffie doen'. Niemand bedenkt zich dat je daar eigenlijk helemaal niet op zit te wachten. Liggen het Zusje en ik maandag om vier uur nog dubbel om het feit dat ik bijna in een sinaasappel stikte, om half vijf was het hele gezin aan het janken omdat mijn moeder flink de sjaak is.

En dan komen de telefoontjes. Want ja, kanker is wel een ernstige ziekte. De broers, de tantes, de naaste collega's en buren en vrienden uit de eerste kring moeten het uiteraard weten. Hartstikke logisch. Niets mis mee. Klote om te doen, dat wel. Maar, nogmaals, niets mis mee. Waar wel iets mis mee is, is het volgende:

'Meid, ik vind het zo erg voor jullie. Als er iets is wat ik kan doen moet je het zeggen he'. Mensen die ik to-taal niet ken. Echt. Ik heb geen idee. Koffie schenken, koffie leuten, het verhaal vertellen en aanhoren, potje huilen en dan komt de volgende op bezoek.

Weer iemand de het zo erg voor je vind, weer iemand die van alles voor je wil doen. 'Nou ja, ik moet nog stofzuigen, kamer opruimen, tentamens leren, ramen wassen, de schuur opruimen en werken. Kom maar op met dat team.' Er wordt gelachen. Haha. Want het is oh zo grappig. Zelfs de familie lacht trouw mee terwijl ik het grapje al dertig keer heb gemaakt.
Kopje koffie, verhaaltje, oh's en ah's, de nodige knuffels en dan is weer weg.

Volgende.

'Ja, nee, koffie hoef je niet te zetten hoor. Voor mij hoef je niets te doen. Jullie hebben genoeg aan je hoofd.' Ik snap het punt, maar het is echt niet alsof we ineens debiel zijn geworden en geen koffie meer kunnen zetten. Ik bedoel, we hebben een freaking Senseo, meer dan op het knopje drukken hoef je niet te doen. Dus uiteindelijk wordt het kopje koffie toch gezet. Verhaal wordt gedaan, incidenteel schiet er nog iemand in een jankbui.

En dan is het zeven uur. Niemand heeft honger. Toch maar even pizza bestellen. En ik kan je zeggen dat die pizza mij gesmaakt heeft. Want, ja hoor mensen, dat kan prima wanneer er iemand kanker heeft. Van je pizza genieten. Mag dat niet? Pech. Dan maar onbeleefd. Oja. Het onderwerp tijdens het eten? Kanker.

Half acht. Mijn vader is op bezoek met mijn broertje zodat mijn moeder het zelf kan vertellen. Heel gezellig hoor, maar normaal gesproken keurt die vent me ook geen blik waardig dus wat mij betreft kan die me nu ook de boom in. Liefst een hoge.

Tegen acht uur gaan we zelf maar even op bezoek bij de tante. Verhaal vertellen, de laatste roddels over andere personen uit de stad met kanker aanhoren en dan weer op naar huis. Gezellig de telefoontjes afmaken van vanmiddag en een incidentele bezoeker ontvangen. De koffie is op. En de koek ook.

Mensen, als we kanker eruit konden praten, dan deden we het wel.

Tentamenweek: stress, koffie en Facebook

2011-11-01T13:52:00.004+01:00

Ineens was ie er: de tentamenweek. De week waarin het feit dat je dagen in je trainingsbroek doorbrengt ineens onbelangrijk lijkt en je sociale leven in de ijskast verdwijnt.

Weet je wat het is? Vier weken van te voren wist ik al dat ik het zou uitstellen tot de laatste dag.

Mijn motto in week één? Naar alle lessen, alles maken en direct samenvatten. Oke, in ieder geval naar alle lessen en direct samenvatten.

Natuurlijk had ik aan het begin van het schooljaar braaf m’n studiewijzers uitgeprint en ik volgde alle colleges. Aantekeningen werden gemaakt en in de les stond de stof centraal.

Maar gaandeweg lag ik liever in mijn bed tijdens hoorcollege en de opdrachten maakte ik alleen als het hoogstnoodzakelijk was in 5 minuten tussen de lessen door en in de les stond ineens Twitter en Facebook op mijn agenda.

Herfstvakantie? Ach, leren doe ik morgen wel.
Maar morgen werd vandaag en het leren kwam niet.

En zo gebeurde het dat ik op zondagavond, een uur voordat ik moest werken, maar eens mijn International Businessboek open sloeg om te kijken wat die Drs. E. H. G. Feringa eigenlijk te melden had. En ik kan je vertellen, dat is best veel!

Shiiiiit hee. Ik moet nog even flink aan de bak!

Maar zie daar het leed dat Facebook heet. Ineens word Facebook prioriteit. Vraag me niet hoe het kan, maar op het moment dat ik mijn boek opensla is mijn hoofd bezig met Facebook. Of Twitter, of Hyves, Whatsapp, email of het huishouden for that matter. Voordeel: mijn huis is brandschoon en mijn mailbox opgeruimd. Nadeel: Ik heb 48 uur om dat boek in mijn hoofd te stampen en moet ondertussen nog werken, eten en slapen. Oja, en voetballen en oja, mijn broertje is jarig en niet geheel onbelangrijk, ik heb ook nog een vriendje.

Dat vriendje, dat zie ik dus pas over twee weken. Die verjaardag? Die prop ik wel ergens tussendoor als soort van pauze. Voetbal? Ik hoop dat ik überhaupt de training van donderdag haal. Mijn boek van Marketingcommunicatie (beter bekend als 600 pagina’s aan onbekende stof) zit namelijk nog in het plastic.

En ondertussen is het zaak om vooral voldoende koffie te drinken, berekeningen te maken van uren slaap en leren en zoals klasgenootje joyce op facebook zei: “Kom op! Even uit het raam schreeuwen en gewoon doorgaan!”

Eén gehad, nog vijf te gaan.

Ik weet het nu al. De volgende periode ga ik naar alle lessen, maak ik alle opdrachten en vat ik alles meteen samen.

Ja. Echt!

Ps. Omdat ik een deel van mijn schrijven ook voor bekenden wil hebben heb ik nog een blog aangemaakt :). Op twitter kwam deze post al eerder voorbij, maar dan een andere url.

Smile!

2011-10-23T12:24:00.001+02:00

Ik was vergeten hoe fijn gewoon wandelen kon zijn :)

Noe alsoeblief!

2011-10-20T00:57:00.001+02:00

Als we het over pietje precies hebben, hebben we het over mijn baas.

'Jij moet die kiepje wel op die borrrrtje doen als jij die kiepje in oven doet'
Nadat ik een halve haan in de magnetron gegooit had midden in de spits. Er zit immers plastic omheen en na de spits word dat ding toch tachtig keer schoongemaakt.

'Jij niet goed dweilt. Die lap moet goed worden droog. Jij drie keer vaker uit moet knijp in emmer'
Als ik gewoon doodnormaal dweil. En geloof me, ik ben echt geen viespeuk.

'Jij die bakje van sloesh direct weer terug brengen en met hand schoonmaken, anders sloesh gaat lekken'
Is het standaard zinnetje wat ik savonds te horen krijg als ik die sloeshbakje, beter bekent als het bakje van de slushpuppie, allang en breed met de hand heb afgewassen en het ding in kwestie al lang en breed weer op de plek hangt.

'Kiem, ik wil jij wc nog keer schoonmaakt"
Als er net een klant is geweest nadat ik de wc heb schoongemaakt en het een kwartier voor sluiting is.

En het mooiste is als je zijn gebrekkige nederlands niet verstaat.
Mijn wat zei je Benny? word dan beantwoord met een zier geirriteerd gezicht en een 'Jij' (nadrukkelijk geiiriteerd naar mij wijzend) 'die e-mmer' (tekent figuur van emmer in de lucht met vinger) 'uit magazien halen' (nadrukkelijk naar magazijn wijzend met vinger in de lucht). 'Jij begrijp?'
De eerste keer was ik dus zo afgeleid door de hele voorstelling dat het hele proces zich moest herhalen. 'Kiem! Jij dom ofzo?!' (grote zwaaibeweging met handen) 'Jij, die e-mmer (nog nadrukkelijker articuleren en tekenen) uit magazien haal voor mij! Noe astoeblief.'

Ja die baas dus.

Die liet dus vanavond even mooi het kraantje van de filtering open staan waardoor de hele vloer onder 2 cm vloeibaar vet zat.

Stiekem moest ik lachen.

Missen

2011-10-17T00:11:00.002+02:00

Als ik hem de hele tijd zo moet missen. Wat een rotgevoel zeg. Ik snap nu waarom ik geen relaties had :(. Ik vind hem heel leuk en lief en weet ik het. Maar waarom moet het dan na elkaar vijf dagen niet spreken dan zo voelen.

Ik loop de hel etijd al zo te emmeren met onzeker zijn en bevestiging willen. Dit is voor mij echt een reden om er mee op te houden. En dat zou zonde zijn want dit is echt wel leuk en serieus. En ik wil gewoon doorgaan.

Maar als tegover elkaar een halve dag zien een hele dag kut voelen staat. Woensdag in ieder geval gesprek bij therapie.

Ik wil nu een gesprek ja. Ik wil me nu beter voelen.

Zohooo. Zelfmedelijden uit.

Leeg

2011-10-16T13:33:00.002+02:00

Ik weet niet wat het is. Alles is als voorheen, maar mijn leven voelt leeg. Als drie dagen lang. Als een zwart gat. Zonder reden.

Geen zin om af te spreken met mensen - Doe het toch maar
Constant de uren aan het aftellen wanneer ik weer moet werken en daar dan als een berg tegenop zien want dan kan ik niet meer doen wat ik wil - Ondertussen doe ik in 'mijn' tijd niets.
En het is herfstvakantie - Boeiend
En gisteren was ik zo blij, dat ik er verdrietig van werd.

Snappen jullie het nog? Ik niet.

Kroegentocht

2011-10-10T23:21:00.002+02:00

Ach en ik ben weer helemaal in love. Hoe simpel kan het leven zijn? :P.

Afgelopen vrijdag was ik bij mijn moeder en stiefvader en ze gingen op visite en ik dacht voor de verandering eens 'laat ik mee gaan'. Zowel ik als mijn moeder was verbaasd over deze gedachte en nadat we beiden van de shock waren bekomen zaten we hoppa in de auto naar de visite. Mijn zusje en ik reden in aparte auto (zij reed, ik ben niet voor het verkeer gemaakt) achter de bus van mijn ouders aan. Vet gezellig was het bij de visite alleen liep ik te stuiteren van hier tot Tokyo. Ik was helemaal klaar met de week. Zowel met wat er privé gebeurt was als wat er op school gebeurt was en ik wilde stappen, stappen, stappen. Mijn ouders wilden naar een Rock en Blues Night. Allemaal kroegjes met coverbandjes, hartstikke leuk en helemaal mijn ding.
Maar ik wilde ook naar Dennis na al dat gezeik.

Dus ik de hele avond bezig hem over te halen om te gaan stappen, maar nee hoor. Meneer had het de avond ervoor laat gemaakt en was net klaar met werken (avonddienst) en wilde niet. Dus ik uiteindelijk met zusje terug en ze zette me bij Dennis af. Wilde hij toch nog!

En het was vet leuk. En vet romantisch. Rolling Stones, dansen, grapjes, praten en grapjes maken met mijn moeder, op de foto en lieve dingetjes in mijn oor fluisteren.

Met stip de meest romantische avond ooit!

Ik weet het. Logje is brak geschreven, maar het ging even tussen huiswerk door en elke keer weer een zin en dan weer verder met huiswerk :P.

Byebye! X

Pissed of... Deel 2

2011-10-05T13:57:00.003+02:00

Oi oi oi. Ik had Dennis dus even in de ignore modus gegooit. Chitchat doe ik niet aan als ik boos ben dus ik had zn nummer maar even uit mijn mobiel geflikkert, kan ik ook niet verleid worden tot toch maar smsen. Huisgenootje had het nummer voor me op een papiertje bewaart mocht ik spijt krijgen. Ik zeg: goed idee.

Na een paar berichtjes van hem als: '???' en 'alles goed?' en 'hoe was het vandaag' en uiteindelijk een berichtje van 'hej, waarom heb je niets te vertellen normaal vertel je alles' besloot ik hem maar even de wind van voren te geven. Basicly het verhaal van de vorige blog voor de voeten gegooid inclusief:
"Maar om dan eerst te zeggen dat je je niet kwetsbaar op wil stellen en dan vervolgens te zeggen dat ik me nergens druk om hoef te maken. Dan snap ik het niet meer, hoor. Prima dat je het moeilijk vind, dat vind ik echt niet erg. Maar ik ben nu wel op het punt beland waarop ik denk: Of je gaat ervoor of je gaat er niet voor. Als je ervoor gaat dan betekent het dat dat het je wat zou doen als ik vreemd zou gaan en dat zou betekenen dat ik in ieder geval voor ons twee ik je vriendin ben. En anders dan maar niet."

Mail terug:
"Sorry, ik wist niet dat ik je zo erg geraakt had met mijn woorden, maar bij mij moet het gevoel gewoon groeien en dat heb ik nu nog niet. Maar ik ben er zelf wel van overtuigd dat het weer terug komt!"

Nouja, ik natuurlijk wel gevleid maar nog niet helemaal happy. 's Avonds nog even aan de telefoon erover gehad dat hij me wel dingen vertelde die hij nog nooit aan een ander had verteld, dus dat hij zich wel kwetsbaar opstelde, maar eigenlijk wilde zeggen dat hij dat daarna nooit meer had gedaan, nu merkte dat dat wel gebeurde en dat hij dat moeilijk vond. Hij luistert liever naar mijn ding dan dat hij vertelt over zijn ding. Nouja.

End of story, we (ik, hij) gaan ermee door. Was voor hem geen twijfel over.

Je suis happy :).

En nu jij.

2011-10-04T01:06:00.002+02:00

Jup. En dan nog even een technische vraag. Wat zien jullie liever wat betreft de volgende onderwerpen:

Layout
Zoals het nu is? Of meer plaatjes, minder tekst. Qua kleur? Rommelig? Overzichtelijk? Te kinderachtig? Vrolijk?

Tekst
Persoonlijke leven? School? Muziek? Therapie? Kortom welk onderwerp vind je het leukst?
Duidelijk geschreven? Of juist onduidelijk? Langdradig? Warrig?

Updates
Te vaak? Te weinig?

Tell me. Want ik ben een beetje aan het zoeken naar een nieuw gezicht...

Pissed of....

2011-10-02T11:38:00.003+02:00

Gisterenavond had ik een verjaardag van een vriendin van mij. Eerst hadden we een party bij haar studentenvereniging en daarna zouden we gaan stappen, blijkbaar. Ik was er pas om twaalf uur want ik moest eerst werken en de volgende dag, vandaag, zou ik weer dagdienst hebben.

Ik raakte een beetje aan de praat met een van die jongens en later tijdens uitgaan hadden we ook wel leuke gesprekjes. Leuke, rustige jongen en ik betrapte mezelf op flirten. Niets gebeurd verder hoor.

Op zich zou dat niet zo erg zijn, maar ik twijfel een beetje over Dennis. Woensdagavond hadden we een beetje een praatavond en ik zei dat ik hem heel moeilijk kon peilen. Hij vroeg hoe ik dat bedoelde. Ik vroeg of hij wel eens echt een emotie voelde, blij, boos, kwaad. Hij vertelde iets over dat hij dat best wel veel voelde vroeger maar dat hij ooit een keer geknapt is waarna hij besloot nooit meer zoiets te laten gebeuren en sindsdien voelt hij niet echt meer. Ik vroeg hem hoe hij ons dan zag. Of hij verliefd was.

Verliefdheid vond hij onzinnig. Oke, misschien heeft hij een andere definitie ervan, en op zich verliefdheid is misschien ook wel onzinnig. Maar hoe kun je nu met iemand samenzijn waar je niet verliefd op bent (geweest)? Ik vroeg of hij ooit van iemand (niet eens mij) zou kunnen houden. Zijn antwoord was: over 15 of 20 jaar misschien wel ja. Hij zei dat hij misschien nu wel verliefd op mij kon worden en die knop om kon zetten. Maar wat als het niet werkte? Dan had hij zich voor niets laten kwetsen. Kwetsbaar opstellen in een relatie kon/wilde? hij niet.

Je kunt je voorstellen: die kwam hard aan. We lopen nu een tijd met elkaar en ik begin hem echt leuk te vinden. Niet in de zin van houden van, maar wel in de zin van, ga ik hier meer in investeren? Denk je niet dat ik ben bedonderd. Denk je niet dat ik kapot ben gegaan. Lees het hele beginverhaal met betrekking tot F. Mijn vader en moeder zijn beiden ook nalatig geweest que emotionele binding. Heb ik zin om nu weer zo'n relatie aan te gaan?

Nee.

Ik voel me flink voor lul gezet. Vanaf het begin was ik hier duidelijk in. Alleen als het serieus is, anders niet.

Of ik ben je vriendin, of ik ben het niet. En daar staat of valt alles mee.

Je kunt niet verkondigen dat je het niet uit wil maken omdat je mij anders kwetst en in dezelfde zin verkondigen dat ik niet je vriendin ben. Overigens kan ik ook niet vreemdgaan als ik niet je vriendin ben. Dat zou hem overigens niet veel doen. Wederom iets waar ik pissig over kan worden.

Maar volgens mij heeft Dennis helemaal niet door dat ik zo boos/geraakt ben. Nouja, na die tijd hebben we er ook niet echt over gepraat, maar gisteren ging ik dus wel een beetje uit met het idee van: wat nu?

Verder is hij echt heel lief hoor, complimentjes, schattig zijn en grappig, en hij wilde in mijn powerpoint voor SLB. Ik heb ook verder totaal niet het idee dat hij mij gebruikt, absoluut niet. En ik wil ook best accepteren dat dit voor hem moeilijk is. Maar dan moet je het wel willen. Als je bij voorbaat al zegt ik stel mij niet meer kwetsbaar op, dan houdt het voor mij gewoon op. Ik baal ervan dat hij me zo weet te raken en ik denk ondertussen: Zie je wel! Ik kies weeeeer de verkeerde. En ik ben pissig dat hij niet doorheeft dat ik pissig ben.

En nu moet ik werken... Ik twijfel.

Toch maar blijven

2011-09-10T00:38:00.003+02:00

Tja, die nieuwe blog beviel niet, dus ik ben hier weer terug. Dit is toch meer mijn plekje. Na wat editen kan deze blog er weer een tijdje tegenaan. De andere blog is verwijderd en als het goed is niet meer bereikbaar...

Gewijzigd/toegevoegd
Foto en persoonlijke info
Ik volg lijst
Extra blogroll knop bovenaan
Technische noot met uitleg over reageren, wachtwoord en abbonement

Komt tijd, komt....

2011-09-09T23:05:00.005+02:00

Twee jaar therapie en dan zou je toch denken dat je van die irritante ktgedachten af bent. Maar nee hoor. Dat valt vies tegen. Don't dream it's over.

Ik ben voorzitter van mijn projectgroep en ben zelf absoluut niet van de zesjescultuur, maar de rest van mijn groepje volgens mij wel...

En dat is klote.

Want ik mag nu overal achteraan gaan zitten en dat maakt mij volgens mij niet bepaald miss popularity. Mja ik doe die dingen misschien ook wel iets te gestressed en ik denk nu dat ze me allemaal irritant vinden. Ik denk dat het niet helemaal waar is, maar toch ook wel voor een deel.
Anyway, ik zou er een stuk minder op zitten als iedereen zich gewoon aan de planning hield en de stof voorbereidde. Maarja, mede door de instelling is er nog geen planning en begin ik hem te flippen met als gevolg een stortvloed aan mailtjes en gezeur aan iedereen uit mijn groepje. Nu moet ik maandag weer naar school en eigenlijk zie ik er wat dat betreft best tegenop. Gelukkig evalueren we elkaar en hoewel dat even door de zure appel heenbijten is, heb je dan ook de kans om het opnieuw te doen. Alleen die schaamte die ik dan voel is zo erg.

Verder vind ik school wel leuk. Het is wel wennen na 5 jaar werken en ik hoop dat het iets makkelijker word. Lees: vooral overzichtelijker, want ik word gek van alle verwijzingen naar blackboard, sharenet of educator waar dus ook mijn huiswerk staat in plaats van in de agenda. Geeft helemaal geen beeld over het totaal, waardoor ik dus weer gestressed word.

Kweet niet of ik nu direct leuke mensen in de klas heb. Sowieso ben ik ver weg de oudste. Ik praat wel met een meisje, maar soms irriteer ik me ook best aan haar mentaliteit (komt wel, onduidelijk, mwah huiswerk maak ik wel een keer). Maar ik heb sowieso het idee dat de rest voor sociale doeleinden naar school gaat terwijl ik het liefst op school veel doe zodat ik thuis, waar ik mijn vrienden heb, sociaal kan doen.

Nouja. Een balans vinden tussen de studienerd zijn en sociaal doen is dus de opdracht voor de komende weken.

Voetbal loopt ondertussen echt niet. Ik vind het zo moeilijk (lees: eng) om naar training te gaan dat ik niet ga. Het lukt me gewoon niet. Dus dat wil ik nog bespreken in de nawerkgroep die ik ga krijgen, maarja dat kan pas op termijn. In de tussentijd wil ik mijn trainer gaan mailen dat ik de komende tijd niet op training zal zijn in verband met priveomstandigheden, maar ik moet nog even kijken wat ik wel en niet zeg in dat mailtje.

Mijn groep mis ik niet zo heel erg. Ik had erger verwacht. Wel mis ik de steun en zekerheid die ze me gaven met betrekking tot die negatieve gedachten die ik op het moment weer heel erg heb (je bent dom; je bent niet creatief genoeg; zie je wel, je kan dit niet; rot jij maar op; zeik toch niet zo zeurwijf). Het lukt me voor een deel hier tegenwicht aan te bieden, maar toch word ik er verdrietig van en schaam ik me.

En van Dennis word ik ook onzeker. Ik weet wel dat hij me leuk vind en ik vind hem ook leuk, maar ik kan hem zo slecht peilen en daar word ik zo fucking onzeker van. En zou ik daarover in ieder geval willen praten. Maar ik blijf maar denken dat ie niet op me zit te wachten...

Kweet het ook niet zo goed. Morgen maar druk aan de studie en dan zien we volgende week wel keer. Komt tijd, komt .... Hoe ging dat gezegde ook alweer?

Leuk hoor school...

2011-09-08T10:09:00.004+02:00

Vooral als je de fietsenstalling weet te vinden. En het juiste gebouw. En het juiste lokaal. En het goede rooster.

En het is ook handig dat je op verdieping acht ontdekt dat er liften zijn. Of op Blackboard kunt. Vooral als elke les ernaar verwezen word.

De tweede dag missen en dan gelijk al mega achter lopen.

Was het nog maar de middelbare school waar je aan het eind van elke les precies op kreeg wat je moest maken. Dat schreef je dan op in je agenda. Een stuk overzichtelijker. Niet dat ik het dan wel deed, maar dan snapte ik in ieder geval wat ik gemist had. Nu heb ik vandaag een roostervrije dag. En eerlijk gezegd... Kan ik die meer dan goed gebruiken. Want jaja, in week A loop ik nu al achter.

Ik ga zo maar eens proberen het blackboardsysteem uit te vogelen en inkt voor mijn printer halen. Dan opdrachten maken, een verslag maken en 3 hoofdstukken leren.

Voor 1 vak ja. In de eerste week ja. Dinsdag gekregen, vrijdag inleveren.Digitaal en hardcopy.

Niet af = Not attending class = geen 100% aanwezigheid = Course failed = geen studiepunten.

Jaja. Ik zie het helemaal zitten.

Afscheid

2011-08-30T20:47:00.003+02:00

Toch maar hier.

Zo. Heb ik even een vage week.

23 juli 2009 introduceerde ik een nieuwe categorie op mijn blog: Therapie. Ik startte in de voorwerk groep en 1 december 2009 starte ik in de driedaagse deeltijdgroep. Lief en leed deelde ik daar. Met tijden moest ik mezelf er heen slepen en met tijden was ik er niet weg te slaan. Ik ben met ze op wandelweek geweest, ik heb met een aantal in huis gewoond. Een freakin jaar lang.

En nu, aankomende 6 september heb ik mijn afscheid.

Klaar, schluss, the end.

Vandaag heb ik uitgevochten tijdens 'gym'. Dat was heftig. Je groep omringt je en staat in elkaar gehaakt. Jij vecht je weg naar buiten. Door middel van een juiste balans tussen woorden en lichamelijke kracht. Je groep moet je laten gaan, maar jij moet hen ook overtuigen om jou te laten gaan.

Uitgewisseld met mijn therapeut van dat blok. Hij heeft veel met mij meegevoeld en bewondering gehad voor hoe ik de dingen deed. Dat hij respect had voor mijn intelligentie en dat ik een hartstikke leuke meid was.

Later op de dag nog uitgewisseld met de therapeut die als een soort van moeder voor mij functioneerde op therapie. Dat ik me goed los had gemaakt en niet zo veel meer verlangde, maar dat ik wel een stabiele factor in mijn leven nodig had. Dat ik een talent had voor inleven en sociaal contact.

Dat klinkt allemaal heel leuk om te horen en dat is het ook wel. Ik ben ook wel trots en klaar met op alles een vergroot glas leggen en alles therapeutisch uitpluizen. Maar tegelijkertijd is het loodzwaar. Want deze mensen ga ik niet weer zien. Na therapie is het niet de bedoeling om contact te houden. En ze waren een jaar en negen maanden een deel van mijn leven. Mijn steun en toeverlaat. De groep die me, no matter welke fout je ook maakte, me altijd weer in de armen sloot.

En dat ga ik nu achterlaten en inruilen voor freakin school. Bij deze mensen voel ik me zo vertrouwd en vrij en ik heb gewoon een reputatie in de huiskamer. Ik ben daar een van de meiden waar je bij wil horen. Op school zal ik moeten vechten voor die plek en het zal allemaal niet onvoorwaardelijk zijn.

Morgen hebben we nog zwemmen, waarin ik word 'weggegooid' en maakt de groep een levensopdracht voor mij. Donderdag heb ik een afscheidslunch en wissel ik uit met groepsgenoten. Ik geef hen kadootjes en kaartjes met een verhaaltje. En dan dinsdag gaat het gebeuren. Half elf heb ik mijn afscheidsfeestje met een toneelstukje, liedje en a4tjes en kadootjes van de groep. Om elf uur heb ik mijn bpb en dan zal ik mijn eindevaluatie voorlezen aan mijn groep, waarin ik kort mijn therapie samenvat en dan sta ik op en loop ik uit de groep weg. De deur dicht en thats it. Zij gaan verder.

Zonder mij.

Alweer...

2011-08-02T15:22:00.004+02:00

Ik denk dat ik een nieuwe blog aan ga maken. De al wat langere volgers zullen denken: Alweer?!

Ja. Alweer.

Waarom? Omdat dit stukje van mijn leven begon bij gedumpt worden en daar helemaal van de kaart van zijn. Mijn leven was een puinhoop. Een rotzooi. Ik had niets zelf. Ik was een meisje. Ik hield van roze. Ik viel op jongens van 19, ik las blogs van meisjes van 17. Ik had lang haar en woonde in een boerendorp.

En nu? Nu woon ik in een stad. Heb ik een eigen kamer en laptop. Hell... Een eigen wasmachine, gordijnen en een stofzuiger. Mijn haar is kort. Ik kijk naar mannen van 28(?!) en lees blogs van mensen van 28 - 30. Het leger des heils is ver weg, de huisgenoten zijn dichtbij. Het single leven bevalt me prima (oke, niet geheel waar, maar ook dat hoort bij het leven) en oja.

Ik ga alleen op vakantie. Naar Rome. Niet om uit te gaan of te flirten. Maar om serieus cultuur te gaan bekijken en met mezelf te zijn. De dingen te doen die ik nu nog kan doen, voordat ik me bind. Aan het leven, aan een carriere, aan een vriend, aan kinderen (?).

Nog steeds wens ik anoniem te blijven op dit stukje. Want dit is toch wel een donker deel van mijn leven geweest. Met schaamtes, opbiechtingen, dingen die mijn omgeving niet zomaar zou tolereren.

Oja. Ik voel nog steeds veel. Ik ben boos, verdrietig, woedend, blij en vrolijk. Maar ik kan over het algeheel zeggen dat ik gelukkig ben, ondanks al die gevoelens. En dat ik grip op mijn leven heb en zicht op mijn toekomst. Dat heb ik nog nooit gehad.

En dat wil ik zeker met jullie delen. Maar het gedeelte van de wanhoop nabij is nu wel afgelopen. En hoewel ik bij het aanmaken van deze blog bedacht dat dit mijn laatste zou zijn, dat ik hier alles kwijt kon, voelt het toch niet meer zo. Daarom een nieuwe start op een nieuwe plek.

Het is nu tijd voor mij.

Edit: Of misschien toch niet en gooien we er gewoon een andere layout tegenaan. Ik weet het ook niet. Hoe dan ook. Veranderen zal het zeker.

Grow up!

2011-07-25T16:35:00.004+02:00

Waarom? Waarom is het voor mannen zo moeilijk om op te groeien?

De jongens van toen zijn de mannen van nu, maar verantwoordelijkheid nemen? Ho maar.

De date
Woonde nog thuis, had als hobby bankhangen en sport. Maar dan wel kijken. Moeders stangen was naast werk en bier drinken zijn dagelijkse bezigheid.

De huisgenoot
Gaat verhuizen, communiceert via indirecte briefjes en probeert me in zijn laatste week nog even te zoenen. Bah.

De (beste) vriend
Regelt geen uitkering, neemt geen fucking medicatie voor adhd, blijft maar in de slachtoffer rol schieten en word kwaad als ik hem er op aanspreek. Oja en nu praten we niet meer.

En dan vragen mensen zich nog af waarom een meid als ik single blijft.

Zie hier uw antwoord.

Being Happy

2011-05-30T14:36:00.004+02:00

Dit vond ik wel een blogje waard :).

Hoe het nu verder met me gaat? Op zich wel goed. Therapie loopt tot zijn einde. Mijn schuldsanering is afbetaald en ik krijg deze maand weer beheer over mijn geld. Ik werk te hard voor te weinig geld en ik ben nog steeds chaotisch en gestrest. Maar mijn kamer is netjes, mijn papierwerk op orde en de boodschappen liggen in de koelkast.

En nog steeds het same-old same-old gezeur over jongens. Alleen dan nu minder hopeloos en afhankelijk.

Kortom, precies zoals het hoort.

Wat betreft jongens vind ik het echt fijn dat ik nu mijn eigen huis heb, mijn eigen inkomen en alle spullen die ik wil. Mijn eigen baantje, sport, vriendinnen en een opleiding in het vizier. De jongen in kwestie kan weggaan, maar dan houd ik nog wel dat allemaal over. En dat geeft me een stuk meer zekerheid.

Toch merk ik nog wel dat de angst om gebruikt te worden sterk overheerst. En dat ik makkelijk aan die angst toegeef en dan niet meer dezelfde zelfverzekerde meid ben die ik normaal gesproken ben. Daar ligt nog een leerpuntje. Als je een jongen na een eerste zoen al over gekwetste gevoelens in vorige relaties vertelt gaat er iets niet helemaal goed.

Maar goed. Woensdag komt hij naar me toe :). En we praten al een tijd :). Afgelopen vrijdag was onze eerste zoen en ik ben helemaal vrolijk :).

Californication

2011-04-24T21:54:00.002+02:00

Dit is met stip de raarste scene die ik ooit heb gezien. Voor de rest is de serie geniaal!

Wordle

2011-04-05T17:00:00.002+02:00

Een nieuwe hype op blogs. Een wordle. De meest besproken onderwerpen staan groot. Ik wist niet dat ik het overigens ooit over tatoeages heb gehad haha. Of over hobbits :P.

Niks geen journalistiek

2011-03-31T22:08:00.001+02:00

Studiekeuze: Pabo.

Bam.

Over de kantinedienst...

2011-03-22T00:02:00.003+01:00

Ik had vanavond kantinedienst bij mijn voetbalclub en al biertjes tappende kreeg ik mij toch een ingeving voor een superblog over het studentenleven, feminisme, toekomst en hoe 2011 het is om single te zijn.

Maar toen vlogen de stoppen eruit toen ik sfeerverlichting wilde creëren, kwam er een stroom bestuursleden naar beneden die allemaal tegelijkertijd hun biertje wilden en tegen de tijd dat ik thuis kwam en mijn moeder had gebeld was ik de ingeving alweer kwijt. Jammer, maar helaas, zo werkt dat met dit soort dingen.

Overigens is er nog wel het zeer heugelijke feit dat mijn moeder afgelopen donderdag mij van pannen heeft voorzien. Met de verhuizing raakten ze verwisseld met een andere doos en zo stonden mijn pannen anderhalve maand lang in een andere stad dan waarin ik verkeerde en was ik genoodzaakt me tot magnetronmaaltijden, pizza's en blikken soep te beperken. Ik kan je vertellen, die rotzooi is smerig.

Ik had natuurlijk altijd nog patat kunnen gaan eten, maarja dat bak ik ook al het hele weekend.

Mensen, ik ga slapen. Ik vind het mooi geweest. Trusten.

Terug?

2011-03-19T12:02:00.003+01:00

Here I am. Back again. Een tijdlang was het stil, zeker omtrent therapie. Een jaar geleden schreef ik dat ik zou gaan wonen in een huis van therapie. En nu, een jaar later, schrijf ik dat ik klaar ben daar. En niet alleen daar, ook bij het Leger des Heils, want sinds een maand heb ik een eigen stekkie. Het enige wat mij nu nog rest is de drie dagen therapie die ik nu nog volg.

Daarnaast ben ik getransformeerd tot snackbarmeisje. Het duurde even maar ik heb dan toch eindelijk een bijbaantje. Nu werken naar een aankomende studie, een afscheid bij mij therapie en dan ben ik as good as new.

Ik heb geen idee wie mij nog leest en of iemand mij nog leest, maar ik hoop jullie vaker te updaten over mijn leven. En als jullie me nu willen excuseren. I have a soccergame to play ;).

Flow

Over later

2010-10-16T00:00:00.001+02:00

“Dan word je toch gewoon asielzoeker” was mijn zusjes antwoord toen ik als negenjarig meisje met trots aan tafel verkondigde dat ik iets met dieren wilde doen.

Dat ‘iets met dieren willen doen’ werd kortstondig onderbroken door ICT. We kregen een pc thuis en ik was briljant met dat ding. Maar al snel was de wens om iets met dieren te doen weer terug. Onder hevig protest van beide ouders - God mag weten hoe die twee het een keer eens werden, maar het wonder geschiedde - ben ik gestopt met mijn havo. Ik moest en zou dierverzorging doen en ik moest en zou dierenarts worden.

Ik was vijftien, stronteigenwijs en de jongste van de klas. Vijf jaar later was ik net zo stronteigenwijs en stopte ik met de opleiding. Geen diploma, geen certificaat en met nog maar drie maanden te gaan moest en zou ik net zo hard stoppen als dat ik begonnen was.

Oke. Imagine a huge black hole.

Dat is waar ik inviel. Ik. Het meisje met de hersens. Het meisje dat al voor de dieren sprak over universiteit, leren en boeken. Het meisje dat al op haar elfde boven op zolder wiskunde maakte uit de boeken van haar oom van de HTS. Datzelfde meisje was nu schoolverlater. Geen middelbare school diploma, geen MBO diploma en nu productiemedewerkster in een fabriek. Was dat mijn toekomst? Was dat mijn later?

En eigenlijk heb ik het altijd wel geweten. Ik wist het al toen ik als klein meisje een map had waarin ik verhalen schreef. Ik wist het al toen ik altijd gevraagd werd voor de schoolkrant. Ik wist het al toen ik twaalf was en het gedicht wat ik had geschreven voor de begrafenis van mijn opa op de rouwkaart werd gedrukt. Ik wist het al toen ik voor de zoveelste keer een negen of tien voor mijn verslag kreeg. En ik weet het nu ook. Ik weet het als ik mijn periodieke evaluatie schrijf of als ik mijn naverslag van het gezinsgesprek schrijf. De manier waarop woorden met gemak uit mijn hoofd rollen is bijna magisch.

En dat is misschien mijn later ook wel. Het schrijven van nu.

Over de nieuwe generatie

2010-10-08T21:06:00.004+02:00

Al bellend stap ik de trein binnen. Bagage in een hand houdend, telefoon tussen hoofd en schouder geklemd trek ik de deur van de coupe open.

"half 2 ja... Nee, 1 uur wordt niet wat... Nee, 15 minuten vertraging... Is goed zie ik je om half 2!... Ja doei!"

Ik laat mijn tas vallen, klap mijn telefoon dicht en plof neer op het bankje. Tegenover me zit een oude man me aan te staren.

Ik druk mijn mp3 met Eminem weer in mijn oren en reik automatisch naar mijn make-uptas. Enthousiast ga ik in de weer met mascara en lipgloss. Ondertussen klap ik mijn laptop open en tegen de tijd dat mijn make-up weer goed zit is mijn pc opgestart en ben ik twee smsjes rijker. Ik sms terug, start word op, begin te typen en alweer pingelt mijn telefoon. Ik sms terug, typ verder, doe mijn mp3 uit, geef de conducteur mijn kaartje, doe mijn mp3 weer in, maak plaats voor een medereiziger en typ weer verder. 5 minuten later heb ik mijn bestemming bereikt en is dit stukje geschreven. Ik check mijn make-up, doe mijn laptop uit, sms nogmaals, zet een ander nummer op en pak mijn bagage.

Terwijl de man me nog steeds aanstaart word ik me bewust van de generatiekloof.

Symbiose

2010-09-27T11:04:00.003+02:00

Dit kwam ik tegen op de hyves van iemand die ik ken. Dit punt is een heel groot onderwerp in mijn therapie. Natuurlijk wel in wat mindere mate als het voorbeeld hier omschrijft, maar ik worstel er wel continu mee. Je ziet het overal in terug: mijn structuur, mijn hobbies, mijn gemoedstoestand.

Dit is de bron.

In de ontwikkelingspsychologie spreken we van een symbiose als de persoon in emotioneel opzicht niet in staat is om zelfstandig te functioneren. De separatie (losmaking van de moeder) is niet 'af'. Daardoor is de ik-ontwikkeling onvoldoende tot stand gekomen.

In mijn werk had ik ooit te maken met een meneer die steeds met een hoge stem sprak (zijn moeder) en daarna met een lage stem (dat was hij zelf). Hij gebruikte nooit het woord 'ik', maar sprak zichzelf aan als 'Henkie'.

Mensen met een symbiotische relatie kunnen alleen functioneren als verlengstuk van de ander. Zonder die ander is de persoon letterlijk verloren. Hij is niet in staat om voor zichzelf te zorgen. Soms heb je dat vermoeden als een kind (vaak een zoon) wel erg lang bij zijn moeder blijft wonen (zoals onlangs op de televisie een zoon van bijna 80 die bij zijn 100-jarige moeder woonde).

Een persoon met een symbiose kent geen eigenwaarde. Zijn waarde wordt bepaald door hoe de belangrijke ander over hem denkt. Dat maakt hem ook extreem gevoelig voor de stemming van de ander. Schijnt bij de ander de zon, dan is het in zijn leven zonnig. Is de ander somber, dan wordt deze persoon ook somber. In dit verband stelde de psychiater tijdens een sombere periode van de eerder genoemde persoon voor om zijn moeder antidepressiva te geven...

Een persoon met symbiotische trekken is niet narcistisch. Iemand die narcistisch is bekijkt de wereld vanuit zijn eigen persoon en zijn eigen doeleinden. Iemand die op symbiotisch emotioneel niveau functioneert heeft die mogelijkheden niet. Hij voelt zich zoals de ander zich voelt, hij denkt zoals de ander denkt. Zonder de ander is zijn denken chaotisch, zijn taalgebruik associatief en slaagt hij er niet in om structuur in zijn leven aan te brengen.

De sfeer van de omgeving wordt feilloos aangevoeld, maar de persoon is niet in staat om zich te verweren. Hij kan bij spanning niet zeggen: 'ik houd even afstand, anders ga ik er onder door'. Hij is emotioneel weerloos (hier zien we raakvlakken met sommige varianten van autisme).

Begeleiders en opvoeders van een persoon met symbiotische trekken noemen vaak het gebrek aan perspectief. De angst om niet aardig gevonden te worden is dermate groot dat deze mensen een voortdurend appèl doen op hun omgeving.

Maar ook als je 24 uur aandacht en tijd zou hebben zou het nóg niet genoeg zijn.... Je bent immers emotioneel volledig afhankelijk van de ander.

2. Liefde is...

2010-09-19T21:14:00.010+02:00

...Geheim
Matthijs zat bij me in de klas. Geblondeerde puntjes in zijn donkerblonde haar deden me smelten. Ik had het voor elkaar gekregen om achter hem te zitten, een heel jaar lang. Ik was gelukkig.
Nog gelukkiger was ik toen hij verrukt naar mijn tekening wees en enthausiast riep: Zij kijkt ook Pokemon!

Hij heeft het nooit geweten denk ik.

...Zekerheid
Vier jaar lang bezat ik zekerheid. Nooit heeft zoiets zo veilig gevoeld. Maar zekerheid mist uitdaging. Ik vocht me keihard weg uit een leven van samenwonen, trouwen en stabiliteit.

...Passie
Vurig kwamen we bij elkaar en met haat en nijd gingen we uit elkaar. Houden van leerde ik hier kennen. Een jaar later werd mijn hart werd gebroken en waar Passie me eerder heelde, hakte hij me nu keihard kapot.

...Angst
Een jaar lang vloog ik van jongen naar jongen op zoek naar wat liefde dan in godsnaam was. Schaamte leerde ik kennen, maar ook mezelf. Ik leerde met mezelf te leven. Ik keek Angst recht in zijn gezicht. En daar zat meer achter dan ik dacht. En dat leverde een strijd op die ik nog steeds aan het vechten ben.

...Blijven staan
En nu? Nu voel ik liefde op manieren die ik nog nooit gevoeld heb. Ik verdiep. Ik kijk verder dan ooit. Ik voel gelijkwaardigheid, respect, passie, verdriet, angst, zekerheid, schaamte, en geluk.

En dat zonder er van om te vallen.

1. Introduce yourself

2010-09-12T00:40:00.017+02:00

Ik ben het meisje dat houdt van muziek, mijn laptop, schrijven, eten en reizen met de trein.

Ik ben het meisje dat zo’n 8 uur per week voetbalt, er eigenlijk geen zak van kan, maar de grootste schik van de wereld heeft.

Ik ben het meisje dat laptopt, tvkijkt, smst, msnt en schrijft tegelijk.

Ik ben het meisje dat een zak chips leeg eet en om 3 uur ’s nachts brownies maakt omdat ik het beslag zo lekker vind.

Ik ben het meisje dat zweert bij klassieke all-stars en valt voor de jongen die ze aan heeft.

Ik ben het meisje dat vooral luistert naar Guns and Roses, Pink en Nirvana, maar ook Spice Girls, Vengaboys en hardcore kan waarderen.

Ik ben het meisje dat scheidingen en pesten heeft gekent, weggelopen is van huis en daardoor tot de categorie zwerfjongere heeft gehoord.

Ik ben het meisje dat bij het Leger des Heils woont, drie dagen per week in therapie zit en eigenlijk best gelukkig is.

Ik ben het meisje dat hoopt dat haar toekomst Zwolle, studeren, journalistiek en reizen brengt.

Ik ben het meisje dat graag tot in de late uurtjes uitgaat, behoorlijk wat alcohol naar binnen kan gieten en wel eens met een jongen te veel het bed induikt.

Ik ben het meisje dat blond haar en grijze ogen heeft, 22 is en 1.85de lucht in schiet.

Ik ben het meisje waar je je zorgen om maakt.

Ik ben het meisje dat eigenwijs is, ruzie maakt, scheld en tiert als het me uitkomt. En ook wel eens als het me niet uitkomt.

Ik ben het meisje dat plat praat met een stadse r.

Ik ben het meisje dat veel van computers weet.

Maar bovenal ben ik het meisje dat in zeven sloten tegelijk loopt, maar prima kan zwemmen.

Omdat het bloggen soms zwaar valt...

2010-09-11T22:02:00.005+02:00

30 days challenge. Omdat een poging tot vertalen mij liet herinneren aan het feit dat ik geen geduld heb, in het engels.

01 - Introduce yourself
02 - Your first love
03 - Your parents
04 - What you ate today
05 - Your definition of love
06 - Your day
07 - Your best friend
08 - A moment
09 - Your beliefs
10 - What you wore today
11 - Your siblings
12 - What’s in your bag
13 - This week
14 - What you wore today
15 - Your dreams
16 - Your first kiss
17 - Your favourite memory
18 - Your favourite birthday
19 - Something you regret
20 - This month
21 - Another moment
22 - Something that upsets you
23 - Something that makes you feel better
24 - Something that makes you cry
25 - A first
26 - Your fears
27 - Your favourite place
28 - Something that you miss
29 - Your aspirations
30 - One last moment

FC Flow: over flatteuze tenue's, nummer 13 en strings onder witte broekjes

2010-09-05T20:54:00.007+02:00

En dan heb je wedstrijden. Inclusief tenues.

Geef meiden kleding en je hebt gescoord. Iedereen liep als een gek te trekken aan de pakketjes geelzwarte, geheel vormeloze, kleding die geleverd waren. Ik wil 12, die van van Basten! En ik 7! En ik 4!

Nummer vier bleek zoek te zijn. Drama all over the place, want dan klopte het niet. Trainer erbij, heisa waar je u tegen zegt, kleding vloog in het rond. Picture 11 meiden en 2 trainers met het hoofd in een sporttas. Heel grappig. Bleek dat ik mij heel enthausiast in 4 had gehesen. Problem solved. I got stuck met nummer 13. Niet dat mij dat boeit. Eigenlijk is het alleen maar beter. Mocht ik het verknallen dan was t gewoon mijn rugnummer toch?

Ik werd tot keeper gebombardeerd. Dat was ook nog een verhaal apart want we hebben d’r maar één en die was ziek. In het bestuurskamertje (jaja, daar zaten we te vergaderen) rees de vraag wie die taak op zich zou nemen. Niemand bood zich aan. Nouja, aangezien ik er op het veld waarschijnlijk net zoveel van zou bakken als in het doel, stak ik mijn vinger maar op. Mijn trainer: "Mooi zo." Gevolgd door zijn briljante peptalk: "maak je niet druk meid, over het algemeen stellen keepers niet veel voor."
Lachsalvo’s alom. Maar ik weet wel mooi waar ik moet staan. Een pak van mijn hart, dat kan ik je wel vertellen.

Maar goed. Die tenues dus. Hadden we rugnummers uitgevogeld, commentaar geleverd op hoe geel toch een zo niet flatteuze kleur was voor blondgelokte dames, kwamen de broekjes uit de tas.
Wit.

Nooit gedacht dat wit zo’n probleem kon opleveren.

Hysterisch gegil van 4 meiden tegen de trainer: "Ik heb een zwarte string aan! Je denkt toch niet dat ik een wit broekje aantrek, hè?!" Ik denk niet dat de jongen in kwestie wist waar hij aan begonnen was toen die een meidenteam wou trainen. Hij keek in ieder geval flink benauwd. Je zou denken dat het zijn droom zou zijn. Een kleedkamer vol met meiden op je 22e. Of iemand dan toevallig extra ondergoed bij zich had? Ik had al mijn weekspullen van Zuid mee, dus ik was in een klap mijn ondergoed kwijt.

Goed, iedereen in de kleren gehesen, hier en daar nog wat opmerkingen over dat wit je benen nog witter maakt, maar uiteindelijk stonden we allemaal op het veld. Ik werd meteen al teruggestuurd aangezien ik me als keeper blijkbaar in een andere kleur moest hijsen. Weg rugnummer 13. Weg dekmantel. Jaloersigheid alom op mijn zwarte broekje en oranje t-shirt.

Maar goed. We stonden er uiteindelijk. En daar gaat het om.

Wel met 4 speelsters die we nog nooit gezien hadden. Die hadden we op t laatste moment nog gebeld onder het mom van: Vanmiddag wat te doen? Nee? Kun je voetballen? Nee? Heb je maat 38, 39 of 41? Ja? Kom dan maar hierheen, vanmiddag voetbal je. Wie heeft er nog een zus/nicht/vriendin in town? En ook een nummer?

En zo stonden we uiteindelijk met zijn elven in tenue op het veld een teamfoto te maken. Als je denkt dat kleding een drama is, dan heb je de teamfoto nog niet meegemaakt!

En dan is de wedstrijd dus nog niet eens begonnen...

Needless to say dat we met 5 – 2 verloren hebben. Dinsdag moeten we weer. Ik word al moe als ik er aan denk :P...

Running through my head...

2010-08-30T12:15:00.003+02:00

All the things she said
Running through my head
All the things.....
This is not enough

I'm in serious, I feel totally lost
If I'm asking for help it's only because
Being with you has opened my eyes
Could I ever believe such a perfect surprise?

I keep asking myself, wondering how
I keep closing my eyes but I can't block you out
Wanna fly to a place where it's just you and me
Nobody else so we can be free

And I'm all mixed up, feeling cornered and rushed
They say it's my fault but I want her so much
Wanna fly her away where the sun and rain
Come in over my face, wash away all the shame
When they stop and stare - don't worry me
Cause I'm feeling for her what she's feeling for me
I can try to pretend, I can try to forget
But it's driving me mad, going out of my head

Mother looking at me
Tell me what do you see?
Yes, I've lost my mind

Daddy looking at me
Will I ever be free?
Have I crossed the line?

When my legs say it...

2010-08-28T22:06:00.005+02:00

Dus over de voetbal.

Die eerste training was net zeilkamp in de stromende regen. Daarom snelde ik donderdag na therapie maar even snel naar de scapino om voetbalschoenen te halen. En aangezien regen en een witte trainingsbroek ook niet samengaan gelijk ook maar een voetbalbroek. En das goed voor mijn zelfbeeld, want blijkbaar pas ik kindermaatjes ^^. Ook is mijn garderobe een paar scheenbeschermers, twee paar voetbalsokken en een voetbaltas rijker. En dat alles voor 40 euries! Heb ik in ieder geval nog wat gescoord :P. Voor mij geen aparte slidingen meer tijdens de warming up :P.

Gympen en voetbal gaan dan misschien niet samen. Voetbal en spierpijn daarentegen prima, heb ik ontdekt. Dinsdag en donderdag van 7 tot 9 training en zaterdag wedstrijden/extra training. Je kunt je voorstellen: ik heb spierpijn. Dinsdag was ik nog redelijk optimistisch, woensdagochtend al wat minder en donderdag na twee uur conditietraining was ik rijp voor het bejaardenhuis en zaterdagochtend was dat al niet veel beter. Maar ik, dappere held, zat in de trein onderweg naar de extra training. Het gevolg: ik kan de volgende dingen niet meer: sokken aantrekken, mijn benen over elkaar doen, lachen, hoesten, veters strikken, fietsen, omdraaien in bed en zo ongeveer alles waar je lichaamsdelen onder de borst voor nodig hebt. Mijn bovenlichaam gaat nog wel, maar die benen! Ik kon niet meer. Ik was blij dat het doelschieten voorbij was want ik had serieuze pijn aan mijn bovenbenen. Komen ze aan met 'aannemen op de knie' (wat dus echt geen knie is maar bovenbeen, trust me, I know). Plotseling bleek dat doelschieten zo erg nog niet.

In ieder geval, voetbal is leuk, maar pijnlijk :P. En het ergste is. Ik mag dinsdag weer. In het beste geval is mijn spierpijn dan nèt over...

Oja... Zowat mijn hele team (twaalf van de veertien) inclusief de trainers studeren journalistiek. Je kunt je voorstellen hoe zo'n kippenhok die kleedkamer is :P.

FC Flow

2010-08-21T18:07:00.005+02:00

Ziet mijn halve omgeving mij voetballen. Ik mezelf toch echt niet. Ja ik vind het spelletje leuk. Ja, zonder practisen kan ik een uur hardlopen waarbij ik menig ander er uit loop zonder spierpijn te hebben. Ja, ik trap graag een balletje in het park. En ja, ik heb een sociaal talent. Waar ik ook ben, ik hoor er steevast bij.

Dinsdag, 19.00 uur is het zo ver. Dan voetbal ik voor de eerste keer bij een club... Ik dacht, ik google even. De meiden doen bijna allemaal journalistiek en menigeen heeft twitter. Zo ook mijn trainer. Een aantal zijn naar Sziget geweest en ook lowlands staat ook op t programma. FC Fwente en Van Persie horen bij de voetbalfavorieten. Precies mijn type mensen dus.

En jezus... Hoe meer ik kom te weten, hoe minder ik er zin in heb. Voor het eerst in mijn leven zal ik omringd zijn door de meiden die ik op school altijd meed, maar waar ik er toch echt een van ben.

En het feit dat mijn trainer 22 is helpt ook al niet, want ik word altijd zenuwachtig van jongens van mijn leeftijd :S.

En toch heb ik het idee dat ik dit heel leuk ga vinden en dat het precies is wat ik nodig heb.

Flow

En wat doe ik dan eigenlijk aan? Korte broek? Lange broek? Wat voor schoenen? En waar moet ik me melden?

Even een update

2010-08-20T17:25:00.005+02:00

De eerste week therapie zit er weer op en het bevalt weer :). Alleen nu moet ik weer naar huis :P. Maandag komt mijn beste maatje in de groep naar Zuid (t huis waar ik door de week woon), dus ik kan niet wachten!!!

Vanavond meer ;).

En mochten jullie van het weekend nog zin hebben aan een filmpje. Kijk dan deze: Across the universe. Geen bioscoopfilm, maar meer een voor t filmhuis. Meer kunst en inhoud dan een popijopie verhaal. Check de trailer...

Sober

2010-08-15T11:59:00.008+02:00

3 weken lang had ik vakantie. Vlak voor de vakantie nog met veel drama mijn verjaardag, ja zelfs dáár kan therapie uitgehaald worden. Zag ik een week voor de vakantie er nog huizenhoog tegenop om 3 weken zonder mijn groep te moeten doen (buiten therapie geen contact met elkaar), nu hetzelfde probleem met het weer terug gaan.

Het afscheid was dramatisch. Drama is my middle name... Tranen met tuiten en zo niet meer. Vele knuffels en tranen later was het dan eindelijk zo ver. Leuk joh, vakantie...

22jarig ging ik de vakantie in met de opdracht me aan mijn structuur te houden en niet met bepaalde gevallen het bed in te duiken. And so I did!!!
Een extra beproeving had zich aangediend. Namelijk het verjaardagskado van moeders. Gezellig een weekje met haar en stiefpapa op de boot. Altijd leuk natuurlijk, ware het niet dat moeders en ik over het algemeen al ruzie krijgen in een heuze villa, laat staan op 14 vierkante meter.

Heel wat therapeutische uurtjes zijn hieraan besteed. Ga ik wel? Ga ik niet? Het was de grap van de week. En of ik dan wel een rubberboot meenam, mocht het uit de hand lopen. Jaja tuurlijk. Uiteindelijk ging ik dan met mirjam een paar dagen naar de boot. Ik heb me slap gelachen om haar acteertalenten, zo goed kon ze mijn moeder nadoen :P. Alles wat ik deed werd bestempeld als onvolwassen, brutaal of onnnadenkend. Nouja, het zal wel. Het mocht dan ubersaai zijn, mirjam en ik hebben ons slap gelachen en dat is dan ook wel weer wat waard, want vriendinnen heb ik tot nu toe niet echt gehad.

Ondertussen kan ik wel bijna janken dat therapie weer begint. Maar ook dat gaat wel weer voorbij. Want dat schijnt dus een big issue voor mij te zijn: het openen en afsluiten voor dingen. Weggaan is hell, teruggaan ook.

Het geen sex hebben was eigenlijk makkelijk. Het is gewoon de kunst om me aan mijn structuurplan te houden en me niet eenzaam gaan voelen. Een goede planning gaat hier ook aan vooraf. Zo val ik niet in een gat van me eenzaam voelen.

Wat dat betreft heb ik deze vakantie wel een keuze gemaakt en richt ik me niet meer met alles op jongens. Pink met Stupid Girls was dan ook een van mijn favo nummers deze vakantie...

Maybe if I act like that
that guy will call me back
What a paparazzi girl
I don't wanna be a stupid girl

Maybe if I act like that
flipping my blonde hair back
Push up my bra like that
I don't wanna be a stupid girl

Wat ik wel veel gemist heb deze vakantie is een vriendje hebben. Ik mis knuffelen en zoenen en met zijn tweeen dingen doen. Maar ik weet wel beter wat ik wil en niet alles is zo maar goed genoeg.

Jaja... Ik heb eisen. Mijn toekomstige vriendje to be moet actief zijn, humor hebben, niet al te zwaar naar dingen kijken (dat doe ik zelf al genoeg), stevig in zijn schoenen staan en tegenstand aan me bieden. Niet de hele wereld hoeft om mij te draaien, daar zorg ik zelf wel voor. Ik moet ermee kunnen backpacken en hij moet mij laten carriere maken. Verder mag ie best een stapfanaat zijn, dat ben ik ook, maar wel trouw dan. Oja en een beetje macho dan he. Want daar val ik als een blok voor :P. Maar niet te veel want dan wandelt weer elke meid dr mee weg.
Oja, en dan nog t liefst een beetje een stoere kledingstijl en niet de broek halverwege de knieen. Maar goed, uiterlijk op de tweede plaats he. Alhoewel dat niet helemaal zo is, want het oog wil ook wat, maar ok.

Ondertussen ben ik bang dat dit vriendje niet zo makkelijk te vinden is :P. Maar zonder is ook goed hoor ^^.

Anyway... Morgen weer naar Zuid (therapiehuisje ofzoiets) en dinsdag weer mijn eerste blokken. Blij dat ik weet dat ik zonder al de slechte dingen kan, maar nu nog uitvinden hoe ik me echt goed kan voelen zonder!

Misschien worden jullie wel gestoord van songteksten. Maar muziek is nu eenmaal mijn ding en ik heb er zo heel erg veel aan! Dus once again :P.

I don't wanna be the girl who laughs the loudest
Or the girl who never wants to be alone
I don't wanna be that call at 4 o'clock in the morning
'Cause I'm the only one you know in the world that won't be home

Sun is blinding
I stayed up again
Oh, I'm finding
That's not the way I want my story to end

I'm safe up high,
Nothing can touch me
But why do I feel this party's over?
No pain inside
You're my protection
But how do I feel this good sober?

I don't wanna be the girl that has to fill the silence..
The quiet scares me 'cause it screams the truth
Please don't tell me that we had that conversation.
I won't remember, save your breath 'cause what's the use?

night is calling
And it whispers to me softly, "come and play"
But I, I am falling
And if I let myself go, I'm the only one to blame

Comin' down, comin' down, comin' down,
Spinnin' round, spinnin' round, spinnin' round
I'm looking for myself,
Sober

Flow laat op zich wachten

2010-07-27T15:34:00.003+02:00

Al veel te lang geleden dat ik hier een berichtje heb neergezet. Niet geheel onherkenbaar. zo verloopt het bijna elke blog die ik begin. Maar geeneen heeft het zo lang volgehouden als deze. Maar waar moet je over schrijven als er geen problemen zijn? Vriendjes zijn zo goed als verleden tijd, de situatie met mijn ouders is al niet om over naar huis te schrijven, laat staan ergens anders en na zo'n hele dag therapie heb ik echt geen zin om hier nog diepzinnig te gaan zitten praten.

En toch blijft het wel in me zitten. Ik wil schrijven. Maar wat? En dan kom ik toch altijd wel weer op een blog uit, want voor een heel verhaal heb ik het geduld nog niet bepaald.

Gisteren op de fiets had ik het ineens. Mijn ene huisgenootje was zich weer eens uberdruk aan het maken over wat schoonzuslief voor roddels aan het verspreiden was, mijn andere huisgenootje was druk bezig met haar sigaret aan te steken wat resulteerde in een zwabber naar rechts, een gil van mij rechts en de fietsen op de grond. Nouja de dingen en wij zijn nog heel, maar tijdens het opstaan kreeg ik inspiratie voor een nieuwe post. En hier is ie dan.

Voor de rest gaat alles goed hoor :). En ik hoop met de rest van blogland ook...

Liefs Flow (die van haar tweede vakantie dag aan het genieten is)

Tweestrijd...

2010-06-13T15:58:00.003+02:00

Mijn vader heeft het gezinsgesprek afgezegd dat ik met veel moeite heb geregeld. Ik moet niet meer verlangen naar liefde van mijn ouders zegt men. Doe ik niet. Ik wist dat ie af ging zeggen. Dan verlang ik toch niet? Waarom voel ik me dan zo kut?

Mijn zusje heeft haar mbo-diploma gehaald, haar tweede wel te verstaan. Partytime dus zaterdag. Ze gaat naar het HBO. Great. Ik bedoel ik ben best trots op haar, maar leren was mijn ding. Ik kan het niet uitstaan dat ze zoveel meer kansen krijgt als mij. Auto, vrienden, studie, baan, vriendje. Oja die was ik vergeten, ze is 19 en heeft een relatie met iemand van 34. I just found out... Of ik blij voor d'r ben? Nee! Nee! En nog eens NEEEEEEE!

Feestje was geweldig. Elke keer als ik bij mijn ouders ben kan ik zien hoe zij de aandacht krijgt die ik nooit zal gaan krijgen of nooit gekregen heb. En ik kan er niets aan veranderen behalve dan t gewoon te accepteren en wat van mijn leven te gaan maken.

Wat doe ik? Ik lig het hele weekend in mijn bed, kom er alleen uit als het echt moet. Sociaal gezien zoek ik geen contact en met degenen waar ik wel contact mee heb maak ik ruzie.

Ik word soms zo ziek van mezelf. Alles wat ik kan voelen is jaloezie, woede, haat en zelfmedelijden.

En de andere kant van me wil er wat van maken. Naar buiten, uit bed en dan? Zoek een kamer! Ga bij het Leger des Heils weg! Bel die school! Maak je studie af! Doe verd*mme eens een keer wat!

En dan komt de andere ik weer om de hoek kijken en maakt het alleen maar erger.

Volgend weekend nieuwe ronde, nieuwe kansen...

The CatLady

2010-06-05T19:03:00.002+02:00

Het word tijd om katten aan te schaffen.

Ik haat mijn woonplaats. Ik loop in de supermakrkt ik zie ex 1 in nieuwe BMW 5 serie mét vriendin.

Ik loop naar beneden om een biertje te pakken, ik zie ex 2 mét vriendin op mijn bank zoenen (huisgenootje gaf feestje).

F. gaat samenwonen met het meisje waar hij mee vreemdging.

Ex 4 (R) heeft er ook een aan de haak geslagen.

De broer van ex 1 kom ik tegen in de discotheek. Hij zoent me (ik snap nog steeds niet waarom aangezien ik drie seconden daarvoor met mijn hoofd boven het toilet hing) zegt dat ie me heeft gemist en dat we ons nu wel openbaar kunnen vertonen. Ik trap in zijn praatjes met mijn domme hoofd en zit met de gebakken peren. Boel gevoel, geen reactie terug.

I'm gonna die alone I guess... En t wordt er vast niet beter op als ik met dit weer binnen zit films te kijken. But I've seen enough for today. Morgen is er weer een dag.

Sms

2010-06-05T10:45:00.002+02:00

Hoe frustrerend. Doodgegooit worden met smsjes en dan je telefoon wel kunnen horen, maar niet kunnen vinden.

Rampgebied

2010-06-04T22:25:00.010+02:00

En als ik nu Carrie Bradshaw was zat ik nu in mijn perfecte outfit in mijn vensterbank met het raam open een sigaret te roken. Ik zou nog een keer een blik werpen op de puinhoop in mijn apartement, een keertje zuchten, mijn sigaret uitdrukken en naar mijn bed lopen en mijn laptop uitklappen om te gaan schrijven. En dit alles zou er elegant uit zien. Inclusief de puinhoop.

Maar ik ben Carrie Bradshaw niet. Daarom zit ik hier in mijn niet perfecte outfit op een te kleine bureaustoel, me niet perfect te voelen. Kijkend naar de puinhoop die allesbehalve elegant is, in mijn zolderkamer, wat uiteraard geen appartement is. Roken doe ik niet en het zou me evenmin sexy staan. Net als dat er ook op mijn bed een teringbende ligt en het nog niet eens opgemaakt is.

Goed, die laptop heb ik dan wel, maar daar is ook alles mee gezegd.

Zou er een gironummer bestaan voor dit rampgebied?

01.55
Is mijn blog nou saai of mijn leven?

02.00
Ik wil een sigaret. Belachelijk. Want ik heb nog nooit gerookt.

Als ik boos ben...

2010-06-04T21:38:00.003+02:00

I live my life
But I feel like shit

I hate you
I hate you
I hate you

'Cause you can't seem to see
That there's something wrong with me

There's so much that I want to say
But I just feel so alone

So just leave me here
Crying on my bed
Facing all my feelings
And don't care

'Cause I know
You never will

Appetite for destruction

2010-05-29T16:49:00.010+02:00

Vandaag ging ik met Mirjam naar een platenbeurs. Trotse eigenares werd ik van mijn eerste allereigenste LP van Guns and Roses. Beste band allertijden met beste album allertijden. Dan misschien niet de officiele versie, maar boeit mij dat.

Ook heb ik nog de single don't cry van hen gekocht! En een nieuwe jas en tas :P. Werd hoog tijd. Vanavond komt het Zusje slapen en morgen gaan we als het goed is naar het atractiepark Slagharen :).

Verjaardag!

2010-05-27T23:29:00.003+02:00

Op de valreep...

Vandaag bestaat mijn blog 1 jaar! Gefeliciflapstaart aan mij dus :). Een beetje tipsy nog omdat we met Zuid naar een platenzaak (venylplaatjes :)) zijn gegaan en daarna naar het cafe, maar toch nog wat schrijven!

Ik ben blij met alles dat er het afgelopen jaar is gebeurt. Ik voel me gelukkiger, stabieler en zie meer toekomst. Vanavond was een van mijn leukste avondjes uit weer en zo zou ik het ook wel graag willen later. Een gezellige groep meiden waarmee ik leuke dingen kan doen, mijn mening bij kan uiten en lol mee kan hebben op mijn eigen niveau.

Ik hou van mijn leven :). Ook al is het soms best verrot, het overgrote deel ben ik gelukkig en zou ik niet anders willen.

Parents

2010-05-24T13:51:00.003+02:00

Ik zou vertellen hoe het me de afgelopen tijd op therapie is vergaan. Er zijn wel veel dingen gebeurt en ik heb er een hele tijd mee gezeten. Ik ben onder andere kwaad op mijn ouders. Ik heb ze een brief geschreven. Verder doe ik niets ermee, maar dat is misschien wel de makkelijkste manier om alle gebeurtenissen te omschrijven...

Klik om wachtwoord in te voeren en te lezen.

Campinglife

2010-05-24T13:37:00.005+02:00

Het surveivelen stond in het teken van vooral de zware rugzak, de zere voeten en het oncomfortabele slaapmatje. Maar toch was het ook wel leuk. Ik houd van lichamelijke inspanning. Het is altijd mijn werk geweest dus het was wel fijn om weer even los te gaan :).

Ik ben er achter gekomen:
* dat ik ondanks mijn schulden de financiele commissie best met een succes kan leiden. Ook al was ik niet als zodanig aangewezen, van nature kwam het zo :).

* dat ik kan verdwalen in een bos en de weg ook weer terug kan vinden door middel van een kaart. En dus ook het tegendeel heb bewezen dat vrouwen geen kaart kunnen lezen.

* dat ik in mijn eentje een tent op kan zetten.

* dat ik toch wel mee kan doen met gezellige partys op de avond.

's Avonds hadden we nog een Carribean Party. Vroeger was ik altijd degene die dan buitengesloten werd en nu was ik juist de gangmaker :).

Mocht je mijn verslag (moet ik inleveren om te onderzoeken wat ik eraan heb gehad en wat ik tegenkwam) nog willen lezen. Here it is.

Klik om wachtwoord in te voeren

Feels Good

2010-05-23T19:43:00.003+02:00

En ik heb weer internet thuis. Dat betekent weer Gilmore Girls, geen uren verveling meer, leuke muziek, e-mail, blog en weer lekker schrijven.

Dit keer met voordeel dat het buiten kan, want Flow heeft een flaptop :).

En volgens de jongen van de mediamarkt (niet onknap moet ik zeggen) is dit prettige zaterdag muziek. En I agree :). Van dit nummer krijg je zin aan dansen (wat ik dus niet kan), wijntjes (die ik dus niet lust), bloemetjes in je haar (die ik wel heb) en flierige jurkjes (waar ik gisteren er een van heb gescoord).

Campinglife

2010-05-17T18:17:00.005+02:00

Flow goes camping... Can you believe it?

Morgenochtend 6 uur vertrek ik met mijn backpack en om half 7 sta ik op het station om te verzamelen met mijn therapiegroep. 13 kilo op de rug en 25 km lopen op een dag, koken, tent opzetten, slapen en het hele riedeltje weer opnieuw.

In juni gaan we met zijn allen naar de Ardennen en daar gaan we voor oefenen. Ik ben natuurlijk ook al naar Schotland geweest op een soort van surveivle (waar ik overigends nog steeds foto's van moet plaatsen... *shame on me*) met het Leger des Heils, dus ik kan me er wel iets bij voorstellen. Het hele hebben en houwen moet mee op de rug (lees: tent, matje, slaapzak ed) plus de spullen van een groepsgenootje dat last heeft van de rug. Maar dat vind ik niet zo erg aangezien ik wel sterk ben voor een meid.

Waar iedereen opziet tegen het lopen, de blaren en de rugzak, zie ik op tegen het slapen. Ik slaap sowieso al slecht en ik gok al helemaal in een vochtige tent, op een matje waar je ook niet direct gelukkig van wordt als je dat ding ziet. Lees: Xenos... Ook ben ik bang voor de kou. Dus ook maar een warme slaapzak aangeschaft. Nu nog hopen dat die tent uberhaupt komt te staan aangezien ik nog nooit in mijn leven een tent heb opgezet, maar dat komt vast wel goed.

Ik heb wel zin aan de leuke gesprekken die je onder het lopen kunt hebben, de fysieke inspanning (ik heb ontzettend veel energie over altijd) en savonds met zijn allen zitten.

Vergis je niet. Het is niet alleen leuk en inspanning, het is ook therapie. Dus de hele tijd voelen, voelen en nog meer voelen. In mijn geval is dat wel moeilijk omdat ik mijn emoties totaal niet kan controleren... Maar goed.

Ik laat wel weten hoe het was. Het komt nu wel heel dichtbij! Nog maar 12 uurtjes en ik vertrek naar het mooie Arnhem.

Edit: Vanavond zaten we met z'n allen met vloeitjes op ons hoofd geplakt Wie ben ik te spelen :P. Om 5 uur moet ik er uit en ik ga nu pas slapen... Dat word gapen.

Conclusies

2010-05-16T14:59:00.009+02:00

Wat er allemaal is gebeurt? Laat ik maar beginnen met de conclusies die uit mijn tests kwamen. Het kan allemaal een beetje een technisch gebeuren zijn hoor, maar zo wordt dat nu eenmaal geschreven.

De conclusie die onderaan getypt is, is waarschijnlijk beter te begrijpen... Ik weet eigenlijk niet eens of jullie hier belang bij hebben, maar ik post het toch maar. Als je iets niet snapt, vraag maar. Misschien kan ik het uitleggen.

Als je het wachtwoord wilt hebben moet je me even mailen :). Kan ik hem toesturen.

Klik om het wachtwoord in te voeren

En dan ga ik nu weer naar mijn eigen internetloze huisje om een drie gangen menu in elkaar te flansen :). Vanavond eindelijk een gezellig etentje!

Wachtwoord

2010-05-16T14:13:00.003+02:00

Er komt een wachtwoord op sommige blogjes. Wil je het weten? Mail mij dan even op het adres dat je onder het kopje contact kunt vinden aan de rechtersidebar. Dan komt het helemaal goed :).

Liefs Flow

Even korte termijndenken

2010-05-16T02:09:00.002+02:00

Mijn leven is saai. Tis beter zo, maar ook saaier. Ik weet, het word wel weer leuker, maar ik mis wel dingen.

Even gewoon lekker uit je dak gaan zonder na te denken over de gevolgen. Even het intense geluk voelen dat ik van het zomer best vaak had. Ik weet het. Ik lever er wat voor in, maar ik krijg er ook wat voor terug. Stabiliteit.

Maar of ik daar nu zo direct blij mee ben?

Flow...

Verhuizing, geen internet en meer

2010-05-15T22:28:00.002+02:00

Er stond dus een wachtwoord op mijn blog. Door mijn therapiegenootje werd ik er op gewezen dat ze mij had gevonden via google. Dat was natuurlijk niet helemaal de bedoeling en dus ging er een tijdelijk slotje op mijn blog.

Ondertussen heb ik de betreffende woorden vervangen en als het goed is kun je mij niet meer vinden via google. Nouja, niet herkenbaar dan.

Ondertussen ben ik twee keer verhuisd met het Leger des Heils en zit ik zonder internet. Mijn pc heeft het begeven en even zat ik helemaal zonder. Gelukkig heb ik een oude laptop van een kennis van me gekregen en nu kan ik weer schrijven. Alleen zonder internet wordt het nog lastig posten. Er is veel gebeurd. Veel ontwikkelingen in mijn therapie en ik ben achter veel dingen gekomen. Ook dingen die ik misschien liever niet had geweten. Maar daarover later meer. Want dat is wel erg veel om in een keer te gaan vertellen.

Vanaf 29 mei heb ik weer internet en kan ik weer naar hartelust bloggen :).

Liefs Flow

Verhuizing

2010-03-26T12:22:00.004+01:00

Ik zit nu bijna vier maand in therapie. Het gaat op zich goed. Het is vermoeiend, maar ik merk dat het werkt. Bij mij gaat het vooral om mijn verleden en de problemen die ik ervaar in mijn sociale leven. Binden vind ik erg moeilijk, omdat ik erg onzeker ben en me erg druk maak om wat mijn omgeving van me denkt. Ik pas me ook veel te veel aan en vergeet daarbij mezelf, wat later resulteert in veel irritaties en teleurstellingen en uiteindelijk vaak ruzie of vermijden van contact.

Om te leren deze contacten wel aan te gaan ga ik door de week in een huis van therapie wonen. In dit huis wonen ongeveer 8 mensen die ook bij dezelfde instelling therapie volgen. Hier kan ik oefenen met contact aan blijven gaan, mensen aanspreken en aangesproken worden, uitgaan en andere sociale situaties. De mensen die in dit huis wonen kunnen dan meekijken en ik kan met hen oefenen. We moeten samen koken, boodschappen doen, uitgaan, huishouden doen, een badkamer delen en je slaapt met zijn tweeën op een kamer. Zo kan ik dingen proberen, fouten maken en het op een goede manier leren, zonder dat ik kan weglopen voor mijn problemen. Lijkt me een hartstikke goed idee. Plus, ik woon in de stad waar ik al jaren wil wonen!

Alleen kan ik dan niet meer zo vaak als nu (lees: all the time) me verstoppen op mijn kamer, weglopen voor confrontaties en sociale situaties vermijden (ik ga op een teamsport waarschijnlijk).

Aanstaande maandag begin ik en vrijdag ben ik dan weer thuis.

Vandaag ben ik naar de bieb geweest om boeken te huren en gisteren heb ik een basketbal gekocht. Ook mijn skeelers zal ik meenemen daarheen. Ik heb er zin in, maar zie er ook tegen op....

Guess what???!!!

2010-03-23T22:44:00.005+01:00

Zondag...

Heb ik mij buiten ingesmeerd met ijsblokjes and I liked it...
Heb ik een paar uur in mijn nakie buiten gelegen...
Rook ik alpenkruiden en rode kers...

En nee, ik ben niet gek...

What did I do???

(& marsha, als je het hebt gezien in mijn msn, don't tell :P)

De Hobbit & Twilight

2010-03-14T15:34:00.002+01:00

De Hobbit
J. R. R. Tolkien

De voorloper van het beroemde Lord of the Rings. Beide zeker een mooi verhaal maar mijn god... Die vent houd wel van details beschrijven. En ik met mijn 'engelengeduld' (ahum) houd daar niet van. Toen er geschreven werd dat het avontuur van Bilbo Baggins nog lang niet afgelopen was heb ik het boek heel snel weggelegd. Ik heb me er doorheen moeten slepen en het ook niet uitgelezen. Ook al was ik over drie kwart van het boek en had hij de hele draak al verslagen. Geef mij maar de films. Het verhaal zelf is subliem, de wereld ook. Ik snap niet hoe iemand dat in zijn hoofd kan bedenken. Petje af. Maar ik vond de schrijfstijl erg langdradig. Try it en see for your self...

Twilight
Stephenie Meyer

Het boek in een ruk uitgelezen. Prettige schrijfstijl en een leuk verhaal. Boek is leuker dan de film en niet zo cliché. Ik wilde gelijk verder met New Moon, maar die was niet in de bieb. Op zich ook wel leuk om in het engels te lezen :). Bij de link staat een inkijkexemplaar ;).

Zeker een aanrader :).

Billy Joe Armstrong

2010-03-14T14:44:00.008+01:00

Als we dan helemaal niet aan de man raken, kan ik het altijd nog hierbij proberen :P... De zanger van Greenday, toch wel een van mijn favoriete bands. De tatoeages zijn nice en de kledingstijl, het haar en make-up zijn ook wel mijn ding :). Ook maar even een nummer bijgevoegd.

Click to see a bigger picture (check de tatoo's)

SOA-test

2010-03-14T12:20:00.002+01:00

Ik wil een SOA-test laten doen... Ik heb nergens last van ofzo, maar het blijft altijd in je achterhoofd hangen dat je misschien, heel eventueel toch wel iets hebt. Ik vind het echt verrot om te gaan doen. Sowieso niet echt een comfortabel idee om bij de dokter met de benen wijd te moeten gaan, dat zeker. Maar nog banger ben ik eigenlijk voor de uitslag. Wat als het wel zo is? Is het dan te behandelen?

En nog erger... Zal ik dan contact moeten opnemen met mijn sexpartners van het afgelopen half jaar? Ik zie niet zitten om die lui te gaan bellen en te zeggen: 'oja, ik heb een soa, dus misschien moet je je ook maar laten testen.' En als de dokter contact opneemt, dan moet ik hem vertellen met wie ik allemaal naar bed ben geweest. Ook niet zo'n fijn vooruitzicht.

En nog een nadeel: ik moet alleen heen. Het liefst heb ik gewoon iemand die met me mee gaat, me geruststelt en in de wachtkamer wacht enzo... Maarja, zo'n persoon heb ik niet echt in mijn omgeving. Misschien wel kinderachtig, maar ik vind het gewoon eng...

Als ik morgenochtend genoeg lef heb verzameld ga ik heen...

Pica's :)

2010-03-13T15:52:00.002+01:00

Op veler verzoek :).

Some things are better left unknown...

2010-03-06T15:57:00.001+01:00

Ik zit er over te denken om sommige blogs te gaan beveiligen met een wachtwoord. Misschien ben ik hier dan wel anoniem, maar toch wel redelijk herkenbaar voor degene die hier bijvoorbeeld per ongeluk op komen en me wel kennen. Iemand hier die weet hoe dat moet???

So happy together

2010-03-06T14:19:00.012+01:00

Ik heb Allstars. Niet alleen ik ben er blij mee, maar ook mijn huisgenootjes, vrienden, familie en kennissen zijn er helemaal mee in de wolken. Winkel in, winkel uit werden ze gesleept om de schoen der schoenen elke keer weer te moeten bewonderen. Ebay speurde ik af, en elke leuke versie die ik vond moest dan weer door hen worden gekeurd. En nee, met een simpele 'ja leuk' kwamen ze er niet van af.

Vrijdag sleepte ik ook zusjelief voor de zoveelste keer mee naar de Perry sport om het achtste wereldwonder te aanschouwen. Negenentwintig euries maar! Geloven jullie het? Dan geloof ik het. Zuslief zuchtte verveelt terwijl ik paste en kwam met een 'oh die staan leuk!' reactie die ongetwijfeld gefaket was. Of ik ze achter kon leggen tot woensdag? Nee, dat kon niet, het was immers een aanbieding. Ik wou de schoenen alweer wegleggen toen zuslief besloot dat ze er genoeg van had. 'Ik schiet je de helft voor, als ik dan maar nooit meer mee hoef te passen'. Je begrijpt, ik ben vol lof over dat lieve zusje van mij.

De pinpas kwam in actie en vijf minuten later bezat ik Allstars.

Zusjelief kwam er toch niet zo makkelijk vanaf als ze aanvankelijk dacht, want 's avonds moest ze natuurlijk elk half uur bevestigen dat mijn schoenen zo mooi stonden. Maar passen zijn we klaar mee, dat dan weer wel...

Imagine me and you, I do
I think about you day and night,
it's only right
To think about the shoe you love
and hold her tight
So happy together

Things Change...

2010-02-14T20:44:00.002+01:00

Mijn vorige logje was dus duidelijk hoe ik het vroeger voelde en niet meer hoe ik het nu voel. Nu besef ik dat t niet meer is zoals het was en dat de wereld wel veranderd is, maar ik nog niet...

Ik heb het erg druk met therapie. Ik heb mijn eerste behandelplanbespreking gehad, ik heb een structuurplan gemaakt, ik probeer me er aan te houden, ik heb nieuwe doelen voor de komende acht weken en ik ga waarschijnlijk weg bij het Leger des Heils... Alles veranderd. Alles gaat goed. Mijn moeder en ik praten met elkaar, mijn zusje en ik hebben leuke momenten, mensen zijn aardig voor me... Zelfs jongens die gewoon vrienden willen zijn. Nouja goed... Eentje dan :P. Maar toch.

Het is erg moeilijk om me niet meer op mijn oude manier te gedragen. Dat gaat niet met nieuwe situaties... Veel verwerken, veel huiswerk en dan nog het structuurplan waar ik me aan moet houden. Daarmee vul ik elk moment van de dag op zo'n beetje nu. Vandaar dat het een beetje stil is rond mijn leventje... Ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet schrijven. Nou ja, wel wat ik wil schrijven, maar niet hoe ik het moet formuleren...

Van een jaja, christelijke, rockband deze songtekst....

Pillar - Frontline

It's not like I'm walking alone into the valley of the shadow of death
Stand beside one another, 'cause it ain't over yet
I'd be willing to bet that if we don't back down
You and I will be the ones that are holding the Crown in the end
When it's over, we can say, "Well done"
But not yet, 'cause it's only begun
So, pick up, and follow me, we're the only ones
To fight this thing, until we've won
We drive on and don't look back
It doesn't mean we can't learn from our past
All the things that we mighta done wrong
We could've been doing this all along

Everybody, with your fists raised high
Let me hear your battle cry tonight
Stand beside, or step aside
We're on the frontline

And we'll be carrying on, until the day it doesn't matter anymore
Step aside, you forgot what this is for
We fight to live, we live to fight
And tonight, you'll hear my battle cry
We live our lives on the frontlines
We're not afraid of the fast times
These days have opened up my eyes
And now, I see where the threat lies

We've got to lead the way

Welcome to my Life

2010-02-10T18:55:00.008+01:00

Zo heb ik het heel lang gevoeld... Maar het is heel erg veranderd. Toch wilde ik dit nummer graag met jullie delen omdat het zoveel bij me los (heeft ge)maakt. Als je het wil luisteren zou dat fijn zijn ;). Als ik vanavond nog tijd heb komt er nog een update :).

Do you ever feel like breaking down?
Do you ever feel out of place?
Like somehow you just don't belong
And no one understands you
Do you ever wanna runaway?
Do you lock yourself in your room?
With the radio on turned up so loud
That no one hears you screaming

No you don't know what it's like
When nothing feels all right
You don't know what it's like
To be like me

To be hurt
To feel lost
To be left out in the dark
To be kicked when you're down
To feel like you've been pushed around
To be on the edge of breaking down
And no one's there to save you
No you don't know what it's like
Welcome to my life

Do you wanna be somebody else?
Are you sick of feeling so left out?
Are you desperate to find something more?
Before your life is over
Are you stuck inside a world you hate?
Are you sick of everyone around?
With their big fake smiles and stupid lies
While deep inside you're bleeding

No one ever lied straight to your face
No one ever stabbed you in the back
You might think I'm happy but I'm not gonna be okay
Everybody always gave you what you wanted
Never had to work it was always there
You don't know what it's like, what it's like

Welcome to my life.

How weird...

2010-01-30T01:43:00.001+01:00

Vanavond was ik weer bij die jongen waar ik mee naar bed ben geweest. Hij belde mij... Of ik zin had om langs te komen. Nouja langsgegaan ik dacht dus om sex... Niet ideaal, maar goed... Iets is beter als niets. Ijsjes gegeten, Seven Pounds gekeken en muziek geluisterd. That's it! Gezellig, niet sexueel, ook niet gezoend ofzo... Morgen gaan we zwemmen, maar dat stond al gepland...

En toch voel ik me afgewezen...

Pesten en sex

2010-01-26T18:53:00.003+01:00

Ik ben van t weekend weer met een jongen naar bed geweest. 10 in totaal nu, waarvan 8 sinds afgelopen mei. En met 5 a 6 ook daadwerkelijk sex. De rest waren alleen seksuele handelingen zeg maar...

Goedkoop. Hoer. Slet. Ik denk het bijna elke dag. Vooral als ik weer heb toegegeven. Mijn omgeving denkt het ook en groot gelijk. Bijna elke dag, elk uur geef ik me wel op de kop, scheld ik mezelf uit, voel ik me verdrietig. Dat doe je toch niet? Je gaat toch niet zo snel, zo ver met iemand? Je laat je toch niet zo gebruiken? Ik bedoel dat is toch zielig? Oppervlakkig?

Vroeger ben ik jaren gepest. Ik was altijd het buitenbeentje. Die lelijke, dat anorexiakind, vies... Op een gegeven moment hadden ze verzonnen dat ik Salmonella had. Met gym was ik altijd de laatste die gekozen werd en als ik op het bankje ging zitten, schoof de rest een stuk weg. Soms mocht ik meedoen met spelletjes, maar alleen maar zodat ze me juist dan konden pakken, vernederen, uitlachen. Maar meestal mocht ik niet meedoen. Ik stond alleen. Nouja, niet helemaal. Ik ging om met de andere mensen die ook gepest werden. Maar die mensen koos ik zelf niet uit. Ik vond ze niet aardig. En ja, ook vies en lelijk.

Toen ik naar de middelbare school ging was ik blij. Dan zou ik een schone lei hebben. Opnieuw kunnen beginnen. Maar het werd erger. Ik voelde hoe de klas, de school een afkeer van mij hadden. Gym en techniek waren verschrikkelijk. Daar was je vrijer, mocht je praten, mocht je zijn wie je was. Maar ik werd gepest om wie ik was en durfde ik dus niet mezelf te tonen. Ik raakte zo geblokkeerd dat ik gewoon verstijfde van angst voor die blokken.

Mijn ouders gingen scheiden en we verhuisden. Weer een nieuwe kans, een nieuwe stad, een nieuwe school, een nieuwe klas. En wonder boven wonder, ik werd niet gepest. Ik viel er niet buiten, maar hoorde er ook niet bij. Ik kon me niet plaatsen. Ik kreeg ook geen aandacht doordat ik nergens bij hoorde. Pesten was niet leuk, maar het was aandacht. En ik wist mijn positie. Nu werd ik niet gepest en kreeg ik dus ook geen aandacht. Ik voelde me onzichtbaar. Alleen. Dus ging ik mijn leven interessanter maken. Het begon met overdrijven van dingen tot complete verzinsels. Eén leugen leidde tot de ander en zo raak je verstrikt. Mensen kregen me door en begonnen me raar te vinden, wat weer leidde tot pesten.

Mijn moeder ging scheiden en weer was er die verhuizing. Ik was 15. Weer was er een nieuwe school. MBO dit keer (overgang havo 3 naar havo 4 is een vmbo-diploma). Ik vond mijn heil bij een groepje buitenbeentjes. Die waren allemaal rond de twintig jaar oud en dus al veel meer ontwikkeld. Toen begon ik ook mijn alternatieve kledingsstijl te ontwikkelen. Ik kreeg een beter gevoel over mezelf doordat ik uitvond wie ik was en kon zijn wie ik wilde zijn. Ik kreeg zelfs een vriendje. Maarrrr.... Ik werd nog steeds gepest. Ik had geleerd me ervoor af te sluiten. Me er niets van aan te trekken als mensen naar me wezen of over me praten. Als ze me lieten struikelen lachtte ik maar mee of ik werd juist heel erg agressief.

Thuis liep het slecht. Ik rebelleerde. Niet door te laat thuis te komen of door geen huiswerk te maken, maar door enorm voor mezelf op te komen als me iets werd misdaan. Mijn moeder was heel erg bezet met haar eigen problemen door scheidingen, geld en dergelijke. Ik kreeg geen structuur door die dingen en kon daar heel kwaad over worden. De ene dag was ze heel streng en schreeuwde ze, de andere dag kon je alles maken. Mijn oom sloeg me terwijl zij stond te kijken. "Je moet het verstand erin slaan" zei mijn moeder. Ze gooide af en toe met dingen naar mijn hoofd, zelfs een keer met messen. Elke dag was er dikke ruzie. Ruzies met zelfs de visite er regelmatig bij. Vrienden schrokken zich rot en werden spontaan wit als ze er bij waren of liepen weg. Ik ging me in mijn kamer opsluiten en afzetten en uiteindelijk liep ik weg. Ik was 16.

Door al die problemen in mijn thuissituatie was ik heel erg op mijn vriend aangewezen. Hierdoor verslechterde de relatie en werd hij ongelijkwaardig. Toen er uiteindelijk geen andere optie meer was, zijn we gaan samenwonen. De relatie werd slechter en slechter, maar wat kon ik doen? Als ik het uitmaakte was ik mijn woonplek kwijt. Doordat ik zo op mijzelf had leren leven was ik gewend om mijn eigen zin te doen. En ik ging daar heel ver in. In mijn relatie was ik heel erg dominant en verwend. En dat werd erger naarmate ik meer en meer een afkeer van hem ging voelen.

Op school vond ik het verschrikkelijk. Het groepje waar ik mee omging was een jaar ouder en ging van school af. De opleiding zelf vond ik verschrikkelijk en ik werd ook nog eens gepest. Toen ik merkte dat ze er niets van zeiden als ik niet ging, ging ik helemaal niet meer. Ik hield wel mijn studifinanciering en ov-kaart. Ik ging naar de stad en kocht heel veel boeken. Ik kocht mijn verdriet weg. Als ik een boek kocht was ik weer even blij. Had ik even een wereldje waarin ik mezelf kon verliezen. Vond ik even troost. Daar is het gedeelte van mijn schuld ontstaan. Ik leende bij de IB-groep, maar nog was het geld te weinig. Nog kon het geen voldoening geven.

Uiteindelijk zag ik zo tegen mijn school en financiele situatie op dat ik stopte met mijn opleiding en ben gaan werken. Op mijn werk ontmoette ik F. Hij gaf me aandacht, luisterde en liet me zien hoe het leven van een tiener eruit moest zien. Feesten, zorgeloos, drinken, lol hebben en uitgaan in plaats van thuis zitten, huishouden, koken, boodschappen, strijken, extreem goede cijfers halen en bezig zijn met trouwen.

Ik werd verliefd. Maar als ik mijn relatie uitmaakte, waar moest ik dan heen? Mijn ouders wilden me niet, ook al vroeg ik het ze. Ik ging vreemd. Na een relatie van vier jaar. Toen ik het huis uit werd gezet door mijn toenmalige vriend, ben ik bij F. en zijn ouders gaan wonen. Hij veranderde me in het mooie meisje met die lekkere kont. Hij was zo bezig met mijn uiterlijk, met sexy zijn en ook heel veel met sex. Ik kwam er achter dat mijn totale schuld neer kwam op 15.000 euro en ik kreeg te maken met deurwaarders, rechtzaken en dergelijke.

Op een gegeven moment kon ik bij het Leger des Heils wonen. Vanaf toen is onze relatie verslechterd. Ik bouwde muren op en maakte me tegelijk heel erg afhankelijk van hem. Het frustreerde hem, hij begon me te slaan en te wurgen en uiteindelijk ging hij vreemd. Dat heeft me zoveel pijn gedaan. Ik heb echt van hem gehouden ondanks alles wat hij deed. Ik voelde me zo vernederd en alleen. Alweer alleen, zonder vrienden.

Maar in die relatie heb ik wel geleerd om me mooi en aantrekkelijk te kleden en ik was nog steeds het mooie meisje. Ik kreeg zoveel aandacht ineens, terwijl ik daar nooit mee om heb leren gaan. Ik werd populair, iedereen wilde me erbij hebben en mensen begonnen ruzie om me te maken. Jongens die ik vroeger nooit kon krijgen, kon ik nu met het grootste gemak krijgen. Ik was knap en een lekker ding. Lange benen, leuk koppie, leuke kont en ook nog eens hersenen en spontaan. Jongens reageren daarop. Kun je je voorstellen hoe het voor me voelt as een jongen me aandacht geeft? Bij me wil zijn? Mij ziet? Aandacht van me wil?

Snap je dan ook dat ik er het bed mee in duik? En kun je je dan ook voorstellen hoe het voelt als later blijkt dat het toch niet zo gemeend was?

Ben ik dan nu nog goedkoop? Een slet? Een hoer????

Smells Like Teen Spirit

2010-01-18T20:30:00.006+01:00

Al weer een tijd geleden dat ik hier wat poste... Er gebeurt heel veel, vooral in mijn hoofd. Ik heb ideeen, denk na over dingen, zoek mijn eigen ding.

Op het moment ben ik veel bezig met muziek. En dan vooral de oude rock/metal muziek. Guns 'n Roses, Metallica, Nirvana, Led Zeppelin, Judas Priest, Scorpions, Iron Maiden, Greenday, Alice Cooper en Pink Floyd.

Omdat ik meer wilde weten ging ik wikipediaen. Zo kwam ik bij subculturen terecht als provo's, feminisme en hippies. Vooral de laatste groep sprak me aan.

Klik voor compleet en uitvergroot beeld...

En zo kwam ik bij deze website terecht. Kraken In Zwolle. Rustig maar, blijf ademen, ik ga niet kraken. Zo gek ben ik zelfs niet. Maar dit gedeelte van de website trok wel mijn aandacht. Vooral het eetcafe en de volxkeuken. Lijkt mij een goede plek om mensen te vinden die ook redelijk avontuurlijk in het leven staan en graag wat doen voor anderen...

Natuurlijk is het niet mijn plan om op en top hippie te worden, maar de ideeën staan me wel aan. Vinden jullie het een beetje bij me passen om hier wat mee te gaan doen? Weet iemand meer??? Wat denken jullie??? Libra, ik ben wel benieuwd naar jou mening hierover. De rest natuurlijk ook :).

En nu niet meteen gaan lachen hoor... Ben ik wel bang voor namelijk... En nee drugs was ik niet van plan om te gaan gebruiken :P.

Eerste dag...

2010-01-05T18:18:00.000+01:00

Net op therapie een complete woedeaanval gehad over hoe mijn moeder met mij om is gegaan. De kansen die ze mij heeft ontnomen, het huis, de basis... En zometeen moet ik naar haar verjaardag.

Ik spuugde de waterval van woorden bijna uit in de groep. Mijn hoofd leek van woede te ontploffen, maar fijn was het wel. Even ontladen.

Morgen gaan we langlaufen met de groep :). Lekker even uitrazen dus. Wel jammer dat het zwemmen vervalt, maar toch een leuk uitje. Het viel heel erg mee, uiteindelijk. Ik moet gewoon even doorzetten met de therapie :). En ik wil een dagstructuur gaan maken zodat ik een vast moment heb voor mijn geldzaken en ik ook na therapie nog wat kan doen in plaats van op bed liggen en slapen.

Nu even douchen en dan naar mijn moedertje :).

Mooi nummer :) bij NCIS gehoord.

Toekomst

2010-01-03T23:10:00.007+01:00

Morgen begint het gewone leven weer. Over kerst voel ik nog niet de behoefte om te schrijven... Maar tegen morgen zie ik op... Of nouja vooral tegen dinsdag, dan begint therapie weer... Ik weet niet of ik er mee door moet gaan. Het voelt niet prettig, niet the place to be, zeg maar. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik dit moet zeggen... Sinds ik begonnen ben voel ik me klote, depri en lusteloos. Ik heb niet meer de behoefte om iets te ondernemen en voel me over het algemeen gewoon down, nutteloos en mijn situatie lijkt uitzichtloos. Waar ik eerder wel een toekomst voor me zag, zie ik hem nu niet meer. Ik zie nog wel toekomst, maar de therapie lijkt niet de juiste weg... Het voelt alsof ik de dingen moet gaan oppakken met daarnaast een serieus therapieprogramma die dit in de gaten houd en me steunt waar nodig. En niet iets dat me overal uit wegtrekt, want juist 'het leven' dat ik kreeg, dat gaf me zoveel hoop. Ik heb het idee dat ik wel normaal kan gaan leven, zeg maar. Als ik maar hulp krijg bij het streng bewaken van mijn grenzen en valkuilen en dan leren mezelf te blijven.

Het voelt nu van binnen al een paar weken alsof ik op een tweesprong sta en nu precies de verkeerde weg in sla. Alles in me neigt om om te keren...

Als ik genoeg lef heb zal ik het misschien bij therapie naar voren brengen

Nog een ander ding... Ik voel me niet meer zo eenzaam. Ik heb niet meer zo desperately de behoefte aan mensen die me aardig vinden. Ik ben nog wel alleen, maar ik voel me wel redelijk fijn zo. Te zijn wie ik ben in plaats van te doen alsof ik iemand anders ben.

Deze vakantie heb ik wel een hobby van me ontdekt: lezen... Ik vond het altijd wel leuk en vroeger vooral geweldig, maar het is nu weer helemaal terug gekomen. Harry Potters, The Hobbit, Twilight, alles verslond ik. Ook films kijken vind ik geweldig.

Ooit hoop ik schrijfster te worden. Al jaren wil ik dat, maar ik heb geen idee hoe en of ik het kan.

Nog de beste wensen voor jullie allemaal. En dat meen ik...

Een mooi en rustig nummer van Guns and Roses... Luister ik vaak en geeft me troost op dit soort momenten...

Juist het eerste stuk zingt de woorden die ik zo graag wil horen:

Talk to me softly
There's something in your eyes
Don't hang your head in sorrow
And please don't cry
I know how you feel inside
I've been there before
Something's changing inside you
And don't you know

Don't you cry tonight
I still love you baby
Don't you cry tonight
There's a heaven above you baby
And don't you cry tonight

Edit: Ik voelde me rot en kreeg ineens de neiging om te gaan tekenen... Here it is... En ik ben verrast, want ik kan dus absoluut niet tekenen! Klik voor een groter beeld...

Eccentric....

2009-12-27T13:58:00.007+01:00

Straks het leuke gedeelte hoor, want ik heb echt een goede kerst gehad en dat verdient ook aandacht, maar op het moment kan ik het gewoon niet zo zien...

Huisgenootje G. vroeg of ik met haar, een vriendin van haar en haar broer mee uit ging. Na lang twijvelen, aangezien ik weet dat ik mijn 'vrienden' ook weer zal zien, ga ik met ze mee. 'Vrienden' zullen toch wel bij het geheime zender gedeelte zitten was mijn theorie...

Ik ga dus nooit meer theorieën opstellen...

1. In de rij kwam ik R. al tegen. Juist ja, die waar ik ene tijdje gek op was, die me liet zitten. Maar goed.... Behalve een k*tgevoel, niets aan de hand.

2. In het rokersgedeelte (ik rook niet hoor, maar zit er wel als mijn groep gaat roken) kwam ik Peter tegen.
Hij: "Eeeeeej, goed te passe!!!"
Ik: "Ja hoor, doei"
Hij naar een vriendin van mij: "Zij wil niet met mij praten"
Ik: "Nee vind je het g*dverd*mme gek?! Je verknalt onze vriendschap en als we het goed komen praten op jou voorstel, kom je verd*mme niet opdagen. Ik hoef jou niet meer te spreken."
Hij: "Dat maakt me geen donder uit. Ik jou wel"
Ik: En dat maakt mij dan weer geen donder uit. Fijne kerst, gelukkig nieuwjaar en doei"
Toen liepen we maar weg. Hij heeft me de hele avond aangestaard. Dit was nog makkelijk.

3. Grote zaal. Dinand komt op mij af, slaat een arm om mij heen en doet alsof we de grootste lol hebben. Hij zit aan mijn kont, tussen mijn benen, ik trap hem weg, hij komt weer bij me staan en slaat een arm om me heen. Ik lag als een boer met kiespijn.
Hij: "Waarom lach je"
Ik: "Het is kerst toch? Das leuk!"
Hij: "Wat doe je hier"
Ik: "Ehm, drinken, metallica luisteren, lol hebben? Logisch toch"
Hij: "Maar je vind dit helemaal niet leuk. Je wil hier helemaal niet zijn. Je wilt dat ik weg ga en toch doe ik dat niet. Vervelend he? Je hoort hier niet, snap je. Je moet gewoon weg en hier niet meer komen, want niemand wil je hier"
Ik: Stilte.
Hij: "Fijne kerst he en een gelukkig nieuwjaar. Misschien kun je maar beter thuis blijven op je zaterdag avond. lijkt me wel beter voor je gezondheid"
Hij knipoogt, geeft me een kus op de mond, wil zn tong erbij in duwen en loopt weg.
Een bekende van me springt achter op mijn rug en ik val in allemaal glas. Niets aan de hand, maar... Ik voel me k*t.

En meer van dat soort dingen. Maar ik kan het gewoon nu niet even opschrijven, want ik voel me zo k*t....

Ik heb me nog nooit zo vernederd en in de grond getrapt gevoeld als nu. Ik wil gewoon weg... Ik wil verhuizen en gewoon weg. Ik kon wel door de grond zakken en ik kan zo verd*md slecht voor me opkomen... Ik voel me gepest... Misschien raar, maar zo voel ik dat wel. Ik wil hier gewoon niet meer zijn... En ik weeet ook niet meer hoe het ooit goed komt... Ik heb geen zin om jaar in jaar uit overal voor te moeten vechten en de moed erin te houden... Jezus.... Wat moet ik nou? Snapt iemand het nog? Nou ik niet meer. Geef mij maar dakloosheid en geen eten. Da's een stuk makkelijker op te lossen dan deze teringbende.

Ik doe toch verd*mme mijn best?! Waarom ziet die hele God ofzo dat dan niet. Allah op mijn part, Moeder Aarde, whatever het ook mag wezen. Wat moet ik nou nog meer doen dan? Dit wil toch niet meer? Of zie ik het nou verkeerd? Ik voel me zo klein en alleen... En ik ben zo moe... Ik ben gewoon even uitgedacht nu... Ik kan alles oplossen, maar dit gaat mijn pet te boven....

Elk jaar zeggen mensen weer tegen me, het volgende jaar zal het beter zijn. En datis het dus nooit he... Hoeveel jaren heb ik dat nu wel niet achter elkaar gezegd? Dit is gewoon te veel... Ik ben al jaren depressief, maar de laatste tijd is het anders... Zo weinig kan me gelukkig maken. Ik wil niet meer eten, en zeker niet gezond. Ik doe het wel, maar ik vole me er niet beter door. Elke dag is mijn kamer een bende en elke dag ruim ik hem op. Praktisch is alles in orde, maar het heeft gewoon geen effect op hoe ik me voel. En dat had het eerder wel. Ik voel me verdoofd en niet aanwezig in mijn leven. Kent iemand dat gevoel?

En dit is zo'n mooi nummer... Echt prachtig....

What do they see when they look at me
Who are they to judge me if they never spoke with me
Never looked without laughing never tried to see, see me

I can't believe that it is only me, the person to hate, the only left out
I can't believe how they can be so mean
If they could feel the brutal stings of their words
And the bitter cold when they laugh once more I'm

Running,running away, I must hide
Can't take anymore,
A fight to free me from an endless struggle with life.
Running, tell me how far should I go,
If they're all the same.
This fight I'm fighting my way through

I don't really want to be like them,the way they behave
The way that they live
I don't really need someone,no people like that
But someone in a world with warmth and respect
A world without the feeling I must be running and hiding

Edit: Als je het hele zaakje bekijkt is het logisch dat Dinand een hekel aan me heeft. Gezien het hele gebeuren met Peter en ik ontzettend boos op hem was bij Jovink en vervolgens Peter ben gaan negeren. En das niet netjes natuurlijk. Maarja, het is wel logisch gezien de hele situatie en het is beter voor mij. Maarja, Dinand zal waarschijnlijk niet weten dat ik Peter wel degelijk heb gezegd dat ie moest kappen. Die denkt nu dat ik hem gewoon aan het lijntje hield en hem nu ga negeren als Peter dat tegen de rest verteld. Als je het zo bekijkt, is het niet zo raar dat ie boos is... Maarja...

Eerst het slechte nieuws....

2009-12-27T05:44:00.001+01:00

Ik ben voor het eerst verstandig in tijden en daardoor voel ik me stom, dom en te naïef voor woorden.Morgen vertel ik wel over het leuke gedeelte van kerst maar op dit moment wil ik alleen maar huilen, maar het wil niet zo goed. Ik voel me hartstikke k*t, kl*te en alleen. En ik heb het voor mezelf vergald.

Domme, domme Flow... Rotwijf...

Edit: Ik ben dus vanavond echt voor de leeuwen gesmeten of hoe ze dat ook zeggen. Ik koos er zelf voor, wilde zelf dapper en moedig en sterk zijn, maar ik denk dat het te veel en te vroeg confrontatie was. Ik voel me zoooooooooooooo k*t... Ik wou dat ik gewoon slap was gebleven en gewoon mijn eigen ontwijkende ik.

Xmas...

2009-12-24T19:09:00.002+01:00

Kerstavond... De boodschappen zijn in huis. Extra lekker drinken gekocht, een theeset, cider gehaald, morgen een etentje bij de voedselbank. F*ck it. Kerst hou je toch, dus dan kan ik net zo goed wat van maken, ook als het alleen.

Fijne kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar voor iedereen! Maak er wat moois van en geniet vooral :-). En in het nieuwe jaar hoop ik jullie natuurlijk weer hier te zien ;-).

Een liedje waar ik altijd vrolijk van word voor jullie. Ik snap nog steeds niet dat dit geluid uit een meisje van elf komt!

Liefs Flow

Mij loves sneeuw!

2009-12-22T23:39:00.001+01:00

Zusje en ik maakten deze door de hele stad =P.

Waarom nou jij?

2009-12-19T20:09:00.001+01:00

Ik weet dat het al zo'n tijd geleden is en ik vraag me af hoe lang het nog gaat duren...

Als er iemand bij me wegging
Even slikken en weer doorgaan
Even woelen en gewoon weer opstaan
Het deed me weinig
Maar om jou ben ik verdrietig
Zonder jou ontzettend nietig
Je stem die in mijn hoofd blijft zitten
Mij geen moment met rust laat

Ik kan er echt niet meer mee omgaan
En ik zou wel willen smeken
Je op m'n knieen willen smeken
Als ik wist dat dat nog zin had
Maar de dagen worden weken
En de weken worden jaren
Dit gevecht kan ik niet winnen
Want jij zit veel te diep van binnen

Update 20/12: Trek je er verder maar niets van aan hoor :P. Soms komt het even een paar seconden terug. Ik noemde mijn ex gisteren ineens bij zijn koosnaampje die ik voor hem had en die uiteindelijk iedereen ging gebruiken... Vandaar....

My shoelace :P

2009-12-19T14:52:00.001+01:00

Check mijn schoenveters :P

Sneeuw

2009-12-17T22:26:00.004+01:00

Mij loves sneeuw!

<3 's Ochtends half 8 met een kop thee in je handen met je wintermuts door de sneeuw lopen naar therapie vanaf het station. Nog net schemerig, alles egaal, dikke vlokken en een mooi park.

<3 Sneeuwbalgevechten met groepsgenoten

<3 Lekker door de sneeuw trappen

<3 Sneeuwpop maken :)

<3 Sneeuwballen gooien naar het raam van de therapeuten vanachter een bosje (childish, I know :P)

<3 Sneeuwengel maken met groepsgenootje, legging, beenwarmers, jas, alles was wit :P. En mijn sneeuwengel had een muts op aangezien ik 'm vergeten was af te doen :P

<3 Spullen kwijtraken (mobiel en sleutels) waardoor we het hele gras langs moeten in de sneeuw zoeken en we een compleet sneeuwgevecht kregen :P

En en en!!!! Mij heeft paarse beenwarmers :P... Zooooo coooowlll :P haha...

Ik heb gewoon schik :P.

Sad but true

2009-12-16T19:59:00.003+01:00

Even een melding vooraf: vanavond Titanic op RTL5 vanaf 20.30

Metallica, toch wel een van mijn all time favorites. Wat een kracht schuilt er in die gitaar! En de drum ook niet vergeten, natuurlijk! You like Metallica?

-x- Flow

Update: Op een dag heb je het.. Je wordt alcoholist... Ik quote de msn naam van een van die vriendengroep. Dat niveau is het dus altijd. Elke dag café, elke dag bier. Geloof niet dat ik ze ooit nuchter zag. Word steeds duidelijker dat ik hier goed aan doe ;).

Sinterklaas en de kerstboom :)

2009-12-14T23:24:00.004+01:00

Tja, in de mixer dan maar :). Eerst mijn sinterklaassuprise dan maar :). Had moeite om hem weg te doen, er hebben heel wat uurtjes in gezeten. Misschien komen de 'work in progress' foto's ook nog, als ik ze krijg.

En dan gisteren, met huisgenootje kerstboom optuigen...

Het eindresultaat??? Kitsch de la kitsch zullen we maar zeggen :P.

Do you excist?

2009-12-13T21:58:00.001+01:00

Bestaat echte liefde? Of is het iets waar we allemaal op hopen? Iets waar we allemaal wanhopig naar zoeken, maar nooit zullen kijgen?

Zullen we genoegen moeten nemen met goed genoeg? Of bestaat ware liefde? Liefde die boven alles uitstijgt...

En hoe groot is de kans dat we die vinden? Klein?

Heb ik, in dat geval het beste van goed genoeg ooit weggedaan?

Of bestaat datgene waar ik naar zoek?

Preludede 12/21: Kiss my eyes and lay me to sleep

2009-12-13T01:41:00.000+01:00

Dit is toch gewoon een stoer geluidje? Ik voel me er zo krachtig door als ik deze even snel luister voordat ik weg ga naar iets moeilijks.

En morgen ga ik naar New Moon met huisgenootje G! Mij heeft zin in!!! =D

Ik hou ook van jou....

2009-12-12T23:49:00.000+01:00

Vanavond waren de moeder en de zus en broer van mijn huisgenootje op bezoek. Het was echt super gezellig! Een avondje van macaroni eten met zijn allen, tijdschriften lezen met zusje van, gedichtjes, Ik hou van Holland, Ushi en Dushi, leuke jongens googlen, thee en appelflappen. Eigenlijk precies zoals het zou moeten zijn. Ze maakten een grapje over dat ze mij wel adopteerden als mijn ouders me toch niet wouden. En het was echt leuk...

Maar nu is iedereen weg en huisgenootje werken en ik voel me zo verrot dat dit me afgenomen is. Gezellig samen thee drinken, algemene ontwikkeling, die ik dus echt niet heb gekregen. Ik wist niet eens dat de Martinitoren in Groningen stond. Ik ben nooit naar een museum geweest of naar een voorstelling. Ik wist niet eens wat Chicago was.

Vanmiddag was ik bij mijn moeder en ik heb haar heel erg geholpen en ineens zonder enige aankondiging "moest ik nu maar opdonderen". Mijn kop thee was niet eens leeg en we keken gewoon televisie. Het kan ook nooit normaal zijn...

Ik mis dat zo... Als mijn moeder twee kaartjes had voor Chicago zou ze het nooit bedenken om mij mee te nemen, mijn zusje wel of een vriendin, maar mij niet. Net als dat ze voor iedereen een kadootje voor sinterklaas koopt, maar "oh, shit, mij was ze vergeten". Dank je mam, ik hou ook van jou. En pap, doe maar vooral alsof ik niet besta, wat maakt het nou uit.

Door dit soort fratsen en deze onverschilligheid zal ik waarschijnlijk nooit naar het HBO kunnen of gewoon 'normaal' kunnen zijn...

Ik ben ongesteld, geld is op en ook mijn tampons. Ik vroeg een doosje aan mijn moeder, maar ze was blut dus kon mij niet wat voorschieten. Nog geen vijf minuten later kocht ze een setje nepnagels en drie kleuren nagellak Maybeline...

Snap jij dat nou?

Maar ben wel dankbaar dat ik vanavond het wel mocht meemaken, maar het doet zo'n verdriet en pijn...

A perfect day!

2009-12-12T12:20:00.001+01:00

Mijn haar zit goed, mijn make-up zit als in een videoclip zo perfect, mijn geurtje is lekker, kleding perfect, goede meidenmuziek en dan nog het zonnetje erbij.

Laat deze perfecte dag (die ik totaal niet verwachtte aangezien er niets bijzonders is verder) beginnen!

Addicted

2009-12-09T19:15:00.001+01:00

Als mijn verleden een mens zou zijn zou ik er graag dit lied voor willen zingen. Het verwoord zo precies wat ik voel... Vooral het schuingedrukte. Naast dat de tekst zo mooi en zo passend is, is het ook gewoon een mooi lied. Het raakt me echt. Ik heb dit de hele dag geluisterd, wanneer ik maar kon.

De tekst:

It's like you're a drug
It's like you're a demon I can't face down
It's like I'm stuck
It's like I'm running from you all the time
And I know I let you
Have all the power
It's like the only company I seek
Is misery all around

It's like I can't breathe
It's like I can't see anything
Nothing but you
I'm addicted to you
It's like I can't think
Without you interrupting me
In my thoughts
In my dreams
You've taken over me
It's like I'm not me

It's like I'm lost
It's like I'm giving up slowly
It's like you're a ghost
That's haunting me
Leave me alone
And I know these voices in
My head are mine alone
And I know I'll never change my ways
If I don't give you up now

I'm hooked on you
I need a fix, I can't take it
Just one more hit
I promise I can deal with it
I'll handle it, quit it
Just one more time, then that's it
Just a little bit more to get me through this

Het liedje zelf :).

Paul Rudd

2009-12-06T20:33:00.002+01:00

Ik zag net Clueless op Net 5 en vind toch wel dat hij wel eens bij mij een beschuitje mag komen eten:

Do they know it's Christmastime at all?

2009-12-06T02:03:00.003+01:00

En dan komt de kerst. Het eerste jaar dat ik alleen zal zijn sinds mijn 14e. En oud en nieuw... Mijn huisgenootjes zijn naar hun familie, mijn moeder is weg, mijn vrienden zijn mijn vrienden niet meer en sex is niet liefde.

Jezus... Wat een kuttijd!

But say a prayer

Pray for the other ones
At Christmastime it's hard, but when you're having fun
There's a world outside your window
And it's a world of dread and fear
Where the only water flowing is the bitter sting of tears
And the Christmas bells that ring there are the clanging
chimes of doom
Well tonight thank God it's them instead of you

Therapie, zingen, zwemmen, automutilatie en weet ik het....

2009-12-04T00:59:00.002+01:00

Dat was me het weekje wel zeg! Word denk ik een erg lang bericht, dus wees gewaarschuwd. Ik let ook niet echt op mijn schrijfstijl, dus als het ingewikkeld is, sorry!

Anyway, dinsdag had ik dus sinterklaas (foto's van mijn creatie in wording komen nog hoor :)) en de eerste dag therapie. Woensdag was ik erg moe en we gingen ook nog eens zwemmen.

Nu vind ik zwemmen erg leuk en zit er verder ook niet mee ofzo dat ik in badpak moet verschijnen, maar er zit een meisje bij mij in de groep dat doet aan automutilatie. Oftewel zelfbeschadiging.
Toen wij allebei in de vorige groep zaten (wij zijn tegelijk over gegaan) had ze dat al genoemd en ik merkte dat ik erg heftig op reageerde. Heb haar ook gezegd dat ik er erg veel moeite mee had en het ook moeilijk kon bespreken. Ik kan 'het' ook niet bij naam noemen. Toen heb ik er een keer luchtig (voor zo ver dat kan bij dit onderwerp) naar geïnformeerd om mezelf er mee te confronteren. Dat ging erg moeilijk. Tijdens de gym zag ik dus de littekens op haar polsen omdat we een shirt met korte mouwen aan moeten hebben. Hier schrok ik erg van, maar heb het niet laten merken. Zij had namelijk aangegeven er juist door de reacties van andere mensen, erg veel moeite had om in korte broek/t-shirt te verschijnen.

Haar benen waren er erger aan toe dan haar armen en ik zag er ook erg tegen op om haar in badpak te zien. Als ik dat zie dan voel ik dat bij mezelf ofzo, net alsof er op dat moment dat bij mij gebeurt en dan kan ik het bloed al zien lopen. Ik word er echt misselijk van en nou ja, de hele reactie is gewoon heftig. Durfde dat niet aan te geven omdat ik bang was dat ik haar zou kwetsen of dat zij kwaad op mij zou worden dat ik me aanstelde. Alleen tijdens het bidden werd de spanning te veel en begon ik te huilen en overstuur te raken. De therapeut aan tafel heeft de situatie erg goed opgelost en uiteindelijk viel alles mee en waren we ook niet boos op elkaar :).

Heb zelfs nog met haar geworsteld in het zwembad (jaja :P, op de matten), waarbij ik haar om de polsen moest pakken, precies op de plekken van de zelfbeschadiging. Heb erg veel lol tijdens het zwemmen gehad en me even lekker uitgeleefd.

Ik merk dat ik zo makkelijk mee doe tijdens de actieve blokken. Terwijl ik nooit een sporter ben geweest. Ik heb veel lol en kom ook meteen naar voren voor een groep van dertig onbekende mensen. Dat valt de anderen ook op. Met mijn surprise werd ik ook als een van de eersten naar voren geroepen en daar zat ik ook niet mee! De passieve blokken word ik vaak erg depri van en ga dan ook alles negatief zien. Ga ook heel erg aandachtig mee en raak dan in een soort van trance die heel vermoeiend is. Een soort van hyperactief, maar dan met concentratie. Hyperfocussen ofzo. Anyway, vreet energie en ik ben blij als er daarna een actief blok is!

Vandaag was muziek het actieve blok. We hebben dan een band zeg maar, met drums, gitaren, bas, elektrische gitaar, keyboard en zang. En aangezien ik geen instrument bespeel moest ik gaan zingen. Met microfoon en versterker en al. Ik vond het echt eng, maar uiteindelijk was het heel erg leuk en ik heb de hele middag en avond geoefend. Ook al voor mijn moeder gezongen en later voor mijn zusje en haar vriend. We deden A little less conversation van Elvis(die is snehel!!!) en Soak up the sun van Crow Sheryl. Met kerst hebben we ook een gala (tip voor een goedkope jurk???) en dan gaan we misschien ook iets met de band doen! Lijkt me erg leuk.

Tijdens muziek zei de therapeut dat ik een aanpakker was. Vond dit een erg groot compliment en was er ook super blij mee! Ik krijg altijd te horen dat ik zo lang denk en nooit doe! En hij zegt het tegenovergestelde :). Ben ik toch wel goed bezig!

Heb vanavond van mijn moeder ook een gitaar gekregen (lag op zolder) omdat ik mijn vrije tijd beter wil invullen. Heb er een uur mee geoefend met boeken uit de bieb, maar het is erg moeilijk en pijnlijk voor je pols. Maar wel leuk om te doen! Dus dat word oefenen, oefenenen en nog eens oefenen. Zou wel willen dat iemand me kon helpen, maar uit een boek wil hoop ik ook wel.

Morgen wil ik afscheid gaan nemen van de klussenbus. Zie er wel tegenop aangezien mijn baas me een beetje tegenwerkt, maar ik moet gewoon maar even doorbijten. Dan kan ik maandag bij het jongerencentrum beginnen :D! Dat lijkt me zo leuk!

Nouja, dat was mijn week. Morgen ga ik slapen, slapen en slapen... Oja, eerst nog even werken :P. En zaterdag ook nog werken bij mijn stiefvader. Kan wel wat centjes gebruiken :).

Anyway.... Hoop dat jullie het gelezen hebben. Was een belangrijke week voor me :).

En klik voor Soak up the sun :). Erg leuk nummer!!!

Eten:
30/11: Krieltjes met ui, paprika, champignons, mais en doperwten met mayo en appelmoes.
1/12: Op therapie, erg gezond :P.
2/12: Rest van de krieltjes (ook weer met saus) plus macaroni met curry (Huisgenootje en ik deelden het eten :P).
3/12: Stokbrood met rookwost mayo en mosterd (ongezond, I know :P).

Merk dat ik erg veel snoep op therapie (je mag pakken wat je wil aan chocolade enzo :P). Maar ik eet ook veel meer fruit. Wel 6 stuks per dag ofzo! Misschien een later doel voor als het gezond eten van hoofdmaaltijden er goed in zit?

De eerste keer...

2009-12-02T00:13:00.000+01:00

Vandaag had ik mijn eerste dag therapie in de nieuwe groep. Vanochtend om half negen zat ik overmoedig in de trein op de heenweg, vanavond half negen zat ik afgepeigerd in de trein op de terugweg.

De groep is leuk. Mijn buddy is tot nu toe erg aardig en handig en ik heb al redelijk wat kliks gemaakt met andere meiden uit de groep. Er zit een jongen/man in en die is ook wel aardig, alleen erg onrustig in zijn bewegingen. Elke keer friemelen en bewegen enzo.

We begonnen de dag met een huiskamerbespreking en daarna hadden we een soort van gym. We deden tikkertje waarbij je namen moest roepen en als de therapeut iets zag (hij observeerde) legde hij het spel stil en gingen we daar verder op. Uiteindelijk veel gepraat en weinig bewogen, wat ik niet verwacht had.

Daarna hadden we nog een soort van spel waarin we moesten bepalen wat we voelden als iemand dichtbij kwam. Moesten we op elkaar af lopen en met gebaren aangeven hoe dichtbij degene mocht komen. Eerst dacht ik echt van 'waar slaat dit nou weer op, op mij part gaan ze me knuffelen, I don't care.' Toen de oefening gedaan werd merkte ik dat mijn buddy nog maar twee stappen had gezet naar me toe en ik begon al te lachen. Terug dus en opnieuw. Precies dezelfde plek begon ik weer te lachen. Probeerde me een houding aan te meten. Toch steeds wat dichterbij totdat ik op een gegeven moment stop zei en de therapeut zei dat hij vond dat ik dat precies op het goede moment zei aangezien ik in exact dezelfde seconde mijn bovenlichaam naar achteren toe bewoog. Later zaten we andere oefeningen te doen en ik bedacht mij dat ik eigenlijk wat dat betreft nooit stil sta bij mijn gevoel. Erg streng ben in 'wat moet dat moet, niet miepen'. En dat is redelijk ver in mijn systeem doorgedrongen. Ik herken veel signalen niet waardoor ik alleen de zeer sterke opmerk, denk ik. Dat klopt ook wel, want als ik wat voel is het altijd heel heftig en onhoudbaar.

Daarna hadden we lunch en daarna gingen we de stad in om inkopen voor sinterklaas te doen. We hebben een leuke sinterklaasviering gehad inclusief sinterklaas, zwarte piet en paard. Was leuk om te zien. Een groep van 30 volwassenen uit volle borst zie ginds komt de stoomboot te zien zingen. Dat doet wel iets met je. Erg leuk, erg persoonlijk en iedereen had ook werk van de suprises/gedichten gemaakt. Daarna gezellig met elkaar koken en eten en goed 8 uur zat ik in de trein. Helemaal kapot.

Daarna nog wel een gedoetje met mijn moeder, maar heb weinig zin om dat nu weer op te rakelen.

Vanavond lekker met mijn nieuwe huisgenootje Honey gekeken en tosti's gemaakt :).

Morgenochtend half 7 gaat mijn wekker weer, dus ik zeg goedenacht :).

Tommorrow I'll be swimming :P!

Vrijwilligerswerk

2009-11-30T18:31:00.000+01:00

Alweer een goed nieuwtje :P. Ondanks dat ik me emotioneel/geestelijk erg slecht voel komt er praktisch gezien erg veel schot in de zaak :). En dan duurt het hoop ik niet lang meer voordat ik me beter voel :D!

Via de vrijwilligersbank hier heb ik gereageerd op een aantal facatures. Als gastvrouw in het ziekenhuis, als jongerenwerker in het jongerencentrum hier en voor medewerker schoolbibliotheek. De laatste was al vergeven. De eerste kon ik krijgen, maar de middelste leek mij het leukst. Vanochtend had ik daar een gesprek en ik ben aangenomen :). Het houd in dat ik jongeren van 12-15 jaar huiswerkbegeleiding ga geven. Daarnaast zal ik ook een deel van de administratie op mij nemen en helpen met het verder opbouwen van dit centrum aangezien het net weer nieuw leven is ingeblazen na twee jaar leegstand. Veel te doen, leuke ideeën en leuke mensen. Ze staan erg open voor mijn inbreng en ideeën en nemen me ook serieus. Degene die de boel runt ken ik al aangezien zij de zus van een vroeger basisschoolvriendinnetje van mij is. Dus was gelijk goed aan de klep :P.

Nu moet ik dus afscheid gaan nemen van mijn oude werk en mijn baas was er niet zo blij mee. Vind het jammer dat ik weg ga aangezien ik volgens hem positieve invloed heb op de mensen daar. Maar toch sta ik te springen om op mijn nieuwe plek te beginnen. Het lijkt me een stuk leuker en ik denk ook dat het beter bij mij past dan klusvrouw.

Vrijetijdsbesteding

2009-11-29T16:31:00.003+01:00

Peter zou gisterenmiddag komen praten, maar hij is niet op komen dagen. Geen sms/telefoontje of wat dan ook. Toen hij mij aansprak op MSN vandaag heb ik dan ook maar niets gezegd.

Het alleen zijn begint een beetje te wennen. Weet alleen niet zo goed wat ik moet doen. Ik zou graag naar komt een vrouw bij de dokter gaan in de bioscoop en daarna gezellig wat drinken met een meisje/vrouw/meid/hoe noem je dat nou precies???

Gezond eten gaat goed.
24/11: Stoomgroenten van de Aldi met gebakken aardappeltjes met mayo en appelmoes (dat dan weer wel :P)
25/11: Chili con carne met chippies en mais
26/11: Sperziebonen met mais en boter, gekookte aardappels, cordon bleu
27/11: Patat (mag toch? :P)
28/11: Rest van chili con carne + chippies
29/11: Bloemkool met gekookte aardappelen en groentesausje en sausijsje :).

Vanavond ga ik denk ik Sex and the city the movie kijken :). Wat doen jullie eigenlijk in je vrije tijd als je alleen bent? Want ik heb echt moeite om dingen te bedenken en niet te gaan zitten kniezen. Misschien dat het ook wat beter zou gaan met die relatiedrang als ik mezelf wat beter zou kunnen vermaken. En als die drang weg is gaat het misschien ook beter met mij. Dan kan ik een beetje opbouwen en settelen. Mja, dat denk ik elke keer...

Verder heb ik dit weekend mijn suprise gemaakt voor therapie. Een gitaar en hij is best goed vind ik zelf. Moet hem alleen nog even verven. Was erg gezellig bij mijn moeders vriend thuis. Heb gezellig met ze gelachen, wat dingetjes bijgelegd en over therapie gepraat. Binnenkort ga ik met haar naar de sauna. Lijkt me leuk, maar ook spannend om in mijn nakie daar te zitten bij vreemden.

Anyway, advies nodig dus :P. omtrent vrijetijdsbesteding.

Flow

The Aristocats

2009-11-28T19:15:00.002+01:00

Op net 5 :).

Zeer goed nieuws!

2009-11-27T12:29:00.002+01:00

Nu kan sociaal gezien mijn wereld wel instorten, maar echt waar. I don't care! Vier keer goed nieuws:

1. Vandaag is mijn schuldsaneringsaanvraag na bezwaar aan te hebben getekend toch goedgekeurd!

2. Ook had ik een gesprek bij het UWV over mijn ziektewet uitkering. Hoewel hij mij beter wilde melden, heb ik na een zeer grote mond (eigenlijk te erg, maar het was alles of niets) toch mijn ziektewetuitkering tot november 2010 weten te behouden waarna de WIA volgt.
De man in kwestie vond dat er niets aan de hand was en dat ik gewoon zo snel mogelijk aan het werk moest gaan. Ik was zeer verontwaardigd (want ik had net mijn hele levensverhaal op tafel gegooit) en heb hem verteld dat als hij mij niet snapte dat hij dan maar moest bellen met de instantie van mijn therapie aangezien ik én door de intake was gekomen én ook nog eens door de drie maand durende voorwerkgroep, gepaard met diverse psychiatrische onderzoeken waarna zij nog steeds overtuigd waren van het feit dat ik niet aan werk kon en wel degelijk meerdere dagen in de week therapie nodig zou hebben om in de toekomst wél normaal te kunnen functioneren. En dat ik het wel erg knap vond dat hij na een uurtje gesprek met mij dan al die argumenten die zij daarvoor hadden wist te ontkrachten. Hij was even stil en zei: "Tja, tegen zo'n preek kan ik weinig inbrengen."

3. Ook is de aanvraag voor mijn reiskostenvergoeding voor therapie goedgekeurd.

4. Dit alles resulteert in dat ik dinsdag dan eindelijk aan mijn therapie kan beginnen!

Nu kun je me veel zeggen, maar dit alles zou niet ieder ander van mijn leeftijd weten klaar te spelen en ik heb dit ook echt zelf gedaan zonder hulp van therapie/leger des heils.

Echt waar, f*ck iedereen die commentaar heeft/beledigt is/over mij roddelt/het allemaal wel beter weet!

Nu ben ik even trots :D!!!

Ik ben vandaag zo vrolijk :P

2009-11-26T01:03:00.000+01:00

Nieuwe huisgenootje is er, Jenine :). Heb haar helpen verhuizen en vanavond hadden we housewarming. Was supergezellig :).

Mag ook wel aangezien ik de laatste dagen aardig in de rats zat over het feit dat ik misschien mijn vriendengroep kwijt ben. Peter en ik gaan zaterdag praten en afhankelijk daarvan komt het wel/niet goed met ook de rest. Ze kennen hem al jaren namelijk en kiezen voor hem. Wat heel natuurlijk is ofzo. Maar goed... Don't worrie, be happy :D.

Lekker appeltaart gegeten, nadien samen gelachen en vriendje van Jenine en ik kennen elkaar al dus dat was ook wel lachen.

Ben zo vrolijk :D! Kan niet slapen zo veel blijheid!

Miss Positivo :D

2009-11-23T23:54:00.001+01:00

En nu ben ik uitgemekkerd hoor :). Vanaf morgen ben ik weer Miss positivo :D. Merk dat als het slecht met me gaat ik ook erg slecht eet. Heb deze week al 4 keer spaghetti gehad en 3 keer tosti's. Hoe het me blijft smaken is mij ook een raadsel.

Suggesties voor een goedkope (een paar euro), gezonde, niet al te aparte maaltijd? Ik hoor het graag! Overweeg bloemkool :D! Met lekkere groentesausje :D!

Morgen komt mijn nieuwe huisgenootje trouwens. Ben beniewd.

Verder heb ik om half 3 een gesprek bij het ziekenhuis omtrent vrijwilligerswerk. En staan er nog 2 andere 'baantjes' in de wachtrij. De ene is opzetten van een schoolbibliotheek op een school voor moeilijk lerende kinderen en de andere is bij het jongerencentrum hier meisjes van 12-15 jaar helpen met bijv. leren koken, huiswerk, opmaken, een thuisgevoel creëren voor hen die dat niet hebben en daarnaast een deel van de PR. Dit laatste baantje lijkt mij het leukst!

Heb de uitslag van andere testen gehad en die waren zo passend voor mij dat ik de uitslag bijna exact beschreef :D. Misschien dat ik hem hier wel post, maar soms zijn het een beetje lastige woorden, maar wil dit op zich wel graag delen.

En ik mag bijna zeker volgende week starten in de nieuwe groep! Samen met een ander (huidig) groepsgenootje, dus dat is wel lekker als je met z'n tweeën overgaat.

Flow, die weer een beetje over haar terugkerende dipperiode heen is. ~~Maar de vraag is voor hoe lang ;)~~

Therapie...

2009-11-23T18:19:00.002+01:00

Of ik dit liedje ook kende...

Cuz I'm tired of it
And I'm so scared of it
That I'll never trust again
Cuz a man can fake you
Take your soul and make you miserable in so much pain

I never wanna be no man's woman
I only wanna be my own woman
I haven't travelled this far to become
No man's woman

99 Luftballons

2009-11-22T16:00:00.006+01:00

Een van de fijnere plaatjes van de geheime zender :). Lezers uit een wat eerder bouwjaar als mij zullen hem vast wel kennen.

Verder kreeg ik nog een sms van Peter:
Hij: Nog naar de zender?
Ik: Nee, bankhangen vandaag. Jij?
Hij: Ben nu aan het draaien. Kom anders nog maar een keer langs, dan praten we er nog even over.

Heb ik weinig behoefte aan. Dingen die gezegd zijn, zijn gewoon niet leuk en ik mag toch zelf bepalen wat ik doe? Dit is al de tweede keer dat hij boos is over wat ik doe/denk. Vorige keer was het omdat ik naar 't cafe was gegaan zonder dat hij het wist. Sorrie, maar dat maak ik zelf nog wel uit.

En hoeveel relaties hij al wel niet geprobeerd heeft en dat het mis gaat. Of ik weet hoe dat voelt? Ja, eigenlijk wel om eerlijk te zijn. Maar daarom ben ik nog niet verplicht om hem leuk te vinden.

En ik moet eerlijk zijn. Had het meteen gezegd. Punt 1: Heb ik gedaan. Dat hij dat niet wil horen is zijn probleem. En dan nog, als ik het herhaal na een week, is dat toch duidelijk?
Hij was zelf niet eerlijk dat hij kwaad op mij was daarom, ook al vroeg ik hem duizend keer en komt er dan mee op een avond waar ik echt naar uit zag, wat voor mij echt een emotionele ontlading had moeten zijn. De pot verwijt de ketel dat ie zwart ziet.

Donder toch op man.

Ik ben klaar met begrijpen en medelijden hebben. Hij moet nu maar eens een keer luisteren en accepteren en anders kan hij fluiten naar vriendschap.

What you did to me, I could do to you.

Hol de bek....

2009-11-21T12:03:00.020+01:00

Jovink was k*t... Druk en Peter en ik kregen dikke ruzie over
het hele gebeuren. Allebei met zatte kop tegen elkaar staan schreeuwen. Ik kon me beheersen, liep naar de wc's maar ik was te boos. Ik ben door die deur geknald heb hem van alles toegeschreeuwd, zijn jas toegesmeten en hij is weg gegaan. Buiten sprak ik hem nog. Hij wil me niet meer spreken en hij zoekt weer contact met mij als hij dat kan. Hij fietste weg en ik was zo gefrustreerd dat ik tegen een fietsenrek heb lopen trappen en slaan. Nu dus ook nog een zere voet. Heb ik een keer een goede vriend gevonden, vind ie me leuk. Wat heb je daar nou weer aan!!!

En nog een aantal dingen die die ineens zei die ik niet kon plaatsen, maar erg oneerlijk waren.

En dat brommers kieken dat ging ook al weer mis... Heb de jongen in kwestie net de deur uit gewerkt. Klinkt niet echt aardig terwijl hij dat wel was (en lief ook), maar ik voel me nu ook niet echt aardig. Ik voel me gewoon raar door dat gedoe met Peter en ben benieuwd wat hij bedoelde met de dingen die ik maar half kon plaatsen...

Ga zondag denk ik ook niet naar de zender toe...

Het is een boel drank wat er verkeerd ging... Maar ook wel waar we mee zaten maar niemand die het zei. Iedereen is apart van elkaar naar huis gegaan en van een weten we niet waar die is gebleven...

I-j wet alles better en i-j lult uut de nek
van dat gezeik van ow word ik knettergek
Hol toch de bek

I-j proat moar deur, moar i-j wet niet wat i-j zegt
I-j bedoelt 't goed, moar i-j bunt zo slecht
Hol toch de bek

Hoe meer i-j zoept, des te dommer i-j lult
I-j zit mien op te fokken ik verlies mien geduld
Hol toch de Bek

12.30: En voor het eerst zit ik dus niet met het feit dat ik vannacht weer met iemand in bed lag. Het was niet de bedoeling, maar dit verliep wel relaxed en duidelijk. Dus dat was wel fijn. 's Ochtends was ook geen probleem verder en volede totaal niet ongemakkelijk. Ik zit gewoon met het feit dat Peter boos is op mij dat ik niets voor hem voel (ofzo, denk ik) en dat ik zo'n onbenullig iets als verliefdheid hem kwijt raak!

13.00: Peter smste: Sorrie van vannacht. Heb teruggestuurd: Ik had ook niet zo moeten schreeuwen. Misschien is afstand nemen wel een goed idee. Heb geen btg meer dus als ik niet sms ligt het niet aan jou...

Of het nou terecht is weet ik niet. Maar we zijn weer on speaking terms, en zo hoort dat.

Nog iets: Vond net een condoom nog in het pakje in mijn bed (zweer toch echt dat ik dat ding gebruikt heb, maar weet het niet zeker)... Niet zo handig. Mijn zusje werkt bij de drogist dus ga zo maar even informeren over een morning after pil...

Echt... Ik ben zo af en toe ook wel stomme doos die zichzelf gewoon in de nesten werkt he... Mogen jullie best denken, want ik denk het ook. Kan er eigenlijk nog wel een beetje om lachen. *maar dan wel een mini-beetje*

Komt wel weer goed. Gewoon douchen en tandenpoetsen, beddengoed uitwassen, eten, naar de drogist en het is net alsof er niets gebeurt is :).

14.50: Geen smsje terug gekregen... Wat als Peter nog wel boos is??? Ook naar de drogist geweest. Vijftien euro kost dat grapje... Ingenomen (was vanochtend rond een uur of zeven dat het gebeurde dus ben wel binnen de twaalf uur grens). Nu maar hopen dat ik er niet al te ziek van word. Als ik voor zes uur vanavond heb overgegeven werkt het niet meer...

15.45: Nog geen misselijkheid. Alleen gigantische honger! Iedereen zegt dat ik Peter moet begrijpen, maar wie begrijpt mij dan?

17.20: Sms van Peter: Oke, maar ik meende het wel.
En hoera! Nog geen misselijkheid. Heb alle frustratie in mijn was gestopt. Zelfs mijn jas moest er aan geloven en de dekbedden. Mijn kamer is schoon en de diepvries ook. Huishouden is echt heerlijk als je boos bent!

En nu zie ik hem net online komen op MSN. Moet ik wat zeggen? Ja? Nee? Ik doe nee... Misschien dat hij mij wel aanspreekt...

20.00: Ik ben niet misselijk geworden :). Had net Martijn (laatste vriendje) over de vloer en het was wel gezellig. Daar in ieder geval geen gedoe mee. Kreeg net een sms van de jongen van vannacht: Gaat het een beetje? Ik vroeg hoezo. Hij zegt: Zit hier en moest aan je denken en had het gevoel dat je je rot voelde. Je bent niet alleen he... Ik heb terug gestuurd: Na je smsje is het al een stuk beter :). Wil zometeen even wat dingen over ADHD opzoeken. Maar zie er een beetje tegen op...

Uitslag...

2009-11-20T16:33:00.000+01:00

Uitslag van psychiatrisch onderzoek:

ADHD...
Weet er niet veel van af ofzo...

Vanavond Jovink. Even lekker alles vergeten, ben ik wel aan toe...

Het dagboek van Bridget Jones

2009-11-20T09:00:00.002+01:00

De films vond ik verschrikkelijk en nooit gekeken. Ik begreep niet waarom iedereen zoveel in Bridget herkenden. Nu, een flinke tijd later, besloot ik toch maar eens om het boek te lezen na een tweet van Lavender.

Bridget schrijft precies op wat iedereen denkt, maar niet 'mag denken', doet wat ieder ander het liefst zo snel mogelijk vergeet en weet zichzelf er elke keer weer uit te werken. Hopeloos dramatisch en romantisch, maar ook humoristisch. Ik heb zeker mezelf herkent in het boek :).

De film dan ook maar gekeken. Leuk, leuk :). Hoewel het niet helemaal is zoals in het boek. Sommige scenes zijn gecombineerd en door elkaar gehusseld. Doet toch zeker geen afbreuk aan het boek :). Op naar het tweede boek!

Geniale quote - Bridget Jones 2

2009-11-19T17:45:00.001+01:00

Bridget Jones : Het nieuwe dagboek

Dat hele dating-circuit is één groot afschuwelijk blufcircus, waar mannen en vrouwen elkaar van achter stapels zandzakken beschieten. Het lijkt wel alsof er een reglement is waar je je aan hoort te houden, maar niemand weet wat daar in staat, dus stelt iedereen zijn eigen regels maar op. En uiteindelijk wordt je dan gedumpt omdat je je niet precies aan het reglement hebt gehouden, maar hoe had dat gekund als je het helemaal niet kent?

Ge-wel-di-ge gedachtengang!

Over Jovink, therapie, lantaarnpalen en douchekabines...

2009-11-17T13:29:00.003+01:00

Na 3 maanden in de voorwerkgroep te hebben gezeten kan ik toch over twee weken beginnen met mijn nieuwe therapiegroep. Drie dagen in de week zal het zijn, met zwemmen, muzieken, sporten, tekenen en besprekingen. Daarnaast twee dagen in de week vrijwilligerswerk. Zie er wel naar uit, maar aan de andere kant ook weer tegen op. Heb een kennismakingsbrief moeten schrijven en die zal ik hier ook wel plaatsen als ik hem over heb getypt.

Vandaag moest ik op mijn werk acht lantaarnpalen plaatsen en een douchekabine. Dat hadden jullie niet verwacht van mij he? Nou, ik ook niet. Als je ergens een scheve lantaarnpaal ziet staan, grote kans dat ie van mij is. De douchekabine was helemaal een ramp. Gelukkig is het glas gehard, want anders had ik mijn glazen ingegooid :P.

Vrijdag avond ga ik naar Jovink :). Heb er zo'n zin in :D. We hebben kaarten gehaald op zaterdagochtend. Gelukkig maar, want zaterdagmiddag was het uitverkocht! Even een voorproefje. ik weet dat jullie toch niet luisteren, maar voor het idee :P.

Jovink - Brommers Kieken

Flow

P.s. Ik heb alle blogs bijgelezen (behalve die van jou Weegschaal :P, want dat was veel werk en dat komt een dezer dagen ;))

Mijn weekend

2009-11-15T12:22:00.002+01:00

Het is uit... En Peter vind mij leuk... Dat was dus waarom hij zo raar deed.

Ik wil gewoon liever onze vriendschap... Er is een bijzondere klik. Dat ziet iedereen, maar ik wil geen relatie. Ook al is hij in alle opzichten het beste vriendje wat ik me maar kan wensen...

Ga zo voor het eerst weer op zondag naar de zender. Gisteren had ik er een verjaardag en ik merkte echt dat ik gerespecteerd werd. Niemand lachte omdat het uit was, want normaal word over zoiets heel lacherig gedaan. Mensen zeiden dat ik rustig aan moest doen, dat zij ook wel zagen dat het zo beter was. Ik begin toch wel een idee te krijgen dat ze gaan accepteren hoe ik ben. Een beetje door de 'testfase' heen ben...

De broer van, heb ik gisteren ook gesproken. Hij vroeg of hij het waar was dat het uit was aangezien iedereen het daarover had. Ik zei van wel. Hij zei dat hij het k*t voor me vond en dat het hem wel een beetje verbaasde. Sterkte wenste hij me en dat was het. Geen avances, gewoon normaal. Dus daar was ik wel blij mee :).

Anyway, ik heb nog steeds een zere nek, maar betere pijnstillers. Zo even douchen en dan ben ik weg :).

Mijn goede voornemens gaan slecht :P. Ongezond eten is het ergste :P. Hoewel ik wel zelf alles heb betaald :). Twee verjaardagen en dan ook nog vandaag :).

Met mijn blog stopppen???

2009-11-11T18:08:00.001+01:00

Vandaag kwam mijn begeleidster van het Leger des Heils weer langs. We bespraken mijn spanning, mijn financiën en hebben heel wat afgebeld zodat het financieel weer wat rustiger word. Bezwaarschrift naar de schuldhulpverlening is geschreven en op de post. Hopelijk accepteren ze nu wel mijn aanvraag. Ook zijn alle schulden en inkomsten weer eens op een rijtje gezet. Een aantal rekeningen waren al betaald (in totaal 500 euro ofzo) dus dat was wel lekker.

Ook mijn blog kwam ter sprake. Of ik niet via hier de bevestiging krijg die ik altijd wil.

Ik ben een ster in bevestiging vragen. Durf niet goed op mijn eigen oordeel te vertrouwen. Op mijn werk ervaar ik daar problemen mee door heel erg hard mijn best te doen en te veel van mijzelf te vragen. In het privéleven ervaar ik er problemen mee doordat ik niet zo vaak als ik zou willen bevestiging krijg dat mensen mij echt aardig vinden en mij er graag bij willen hebben. Hierdoor ga ik denken dat mensen me liever weg willen hebben en stop ik met het contact onderhouden. Vrienden behouden is dan ook erg moeilijk voor mij. Ik kan me ook erg lang heel rot of depri voelen als mensen een kleine opmerking plaatsen die ik niet leuk vind.

Ik ervaar hierin ook problemen met mijn ouders. Ik kan niet goed met ze omgaan. Ik wil graag bevestiging dat ze van mij houden en trots op me zijn.

Ik moet dus zonder deze bevestiging leren leven. Of ik het beter niet ter sprake kon brengen op therapie dat ik een blog had en dat mensen daar ook kunnen reageren. Ik merk dat ik jullie reacties prettig vind. Ze vroeg naar de link. Die heb ik niet gegeven. Binnenkort gaat ze weg vertelde ze me, februari. Ze gaat een jaar naar Canada. Dan mag ze van mij best dit lezen vind ik, maar daarvoor niet. Waarom niet? Waarschijnlijk omdat ze dan dingen van me leest waarvan ik niet wil dat zij of iemand in mijn omgeving dat weet. Mijn blog functioneert een beetje als een beste vriendin die ik alles kan vertellen en niet boos op me word. Eigenlijk belemmert mijn blog dus mijn therapie... Maar aan de andere kant, heeft niet iedereen zo'n plek/persoon waar hij/zij alles kan vertellen???

I don't know... Ik zou er niet aan moeten denken om mijn blog kwijt te raken... Misschien de reacties uitzetten? Maar hoe weet ik dan wie het leest? En feedback vind ik wel prettig eigenlijk...

Nu ga ik dus doen wat ik niet moet doen... Wat vinden jullie van deze kwestie???

Anyway, ondertussen gaat het een stuk beter. Financieel is aangepakt en vrijwiliigerswerk zit ik achter aan. Ik moet nog een aantal dingen meer regelen maar het is nu overzichtelijker dan dat het was. De nekpijn is er nog. Erger dan dat het was, vanochtend was het niet dragelijk, maar ondertussen alweer een stukje afgezakt... Ik voel me ook vrolijker en dergelijke :). Dus misschien dat ik zo jullie blogjes weer even ga bij lezen want dat heb ik door al dat gedoe niet gedaan :P.

Flow

Tell me why...

2009-11-10T17:59:00.002+01:00

Peter en ik doen veel samen. Soms heb ik het idee dat hij ergens mee zit wat betreft onze vriendschap maar hij zegt het nooit. Maar goed wij eten door de week altijd bij elkaar eigenlijk. Van de week wat minder en dat vond ik helemaal niet erg totdat hij zegt dat suzanne en hij morgen gaan koken. Nu vind ik het ineens een hele big deal...

Waarom???

All By Myself...

2009-11-10T15:31:00.006+01:00

Een terugval... Ziek. Geen Mexicaanse griep, maar spanning... Te veel spanning. Kan niet meer slapen, overgeven en mijn hele bovenlichaam voelt alsof het in elkaar gemept is. Om de paar uur heb ik een huilbui die er maar niet uitkomt en mijn hoofd bonkt. Vanochtend ben ik maar weer naar de dokter geweest omdat dit nu al een aantal dagen zo is en het als maar meer word.

Tja... Het zou kunnen zijn omdat ik binnenkort doorstroom naar een andere therapiegroep. Of doordat ik ander werk ga krijgen. Mijn schuldsanering is afgewezen omdat mijn inkomen te laag is. De toeslag op mijn inkomen is afgewezen omdat mijn inkomen te hoog is. Incassobureaus en deurwaarders willen hun geld ondertussen ook wel ergens op hun bankrekening zien verschijnen en mijn begeleidster van het Leger des Heils is boos op mij omdat ik mijn post niet heb open gemaakt. Vriendje en ik stroken niet echt in communicatie en mijn moeder heeft op de een of andere manier de pik op mij. Mijn broertje merkte op dat altijd als ik op visite kwam er ruzie was.

K*t... Klap in mijn gezicht...

En ik kan het niemand zeggen, want niemand heeft tijd. Het liefst wil ik de broer van Vriendje opbellen om daar een potje te gaan zitten janken, maar ik heb geen zin om de fout in te gaan.

Dat is trouwens een goed ding. Vrijdag kwam vriendje weer van zijn werk (hij zit door de week in Utrecht waar hij ook slaapt) en hij wou naar een café met zijn voetbalteam terwijl ik dacht dat we naar de zender zouden gaan. Ik ging naar de zender waar ik elke vrijdag heen ga.
Vriendje, zijn broer en ik zitten in dezelfde vrienden groep dus zijn broer was er ook en het ging goed, was gezellig en verder niets... Later ging ik met vriendje naar een ander café en stom toevallig kwamen we zijn broer daar weer tegen. Dus het valt te doen... Normaal met elkaar omgaan.

Maar dat neemt niet weg dat het met Vriendje niet lekker loopt. Hij heeft aparte vrouwonvriendelijke humor en gaat heel erg er van uit dat anderen het wel voor hem opknappen terwijl hij als hem iets word gevraagd altijd moeilijk doet. Niet naar mij toe, maar naar anderen. Daarnaast slaat hij een toon aan tegen familie - en soms zelfs tegen vrienden - die ik niet vind kunnen. Ook is hij niet echt bereid om compromissen te sluiten. Als hij iets wil, moet het zo en direct gebeuren... Maar goed... Dat terzijde... Hoe ga ik dat in godsnaam tegen hem zeggen???

Of ik me ergens zorgen over maak? Neuh hoor... Niets om je druk over te maken...

En ik ben toch wel zo f*cking blij met mijn blog hè... Want dat is gewoon een gigantische uitlaatklep. Regelmatig als ik me niet goed voel ga ik hier schrijven en ik krijg het steeds vaker voor elkaar om dan te kunnen huilen. Want eigenlijk kan ik dat niet zo goed... Huilen.